Podróż w głąb siebie („We keep coming back” Sarah Garton Stanley)

19875600_1961958154022726_8005648380397815249_nŻycie jednak lubi nas zaskakiwać… Niespodziewanie miałam okazję obejrzeć spektakl, który okazał się być tak specjalnym, że zostanie ze mną na długo.

Chodzi o „We keep coming back”, szczególny projekt, który powstał z potrzeby dotarcia do korzeni, pracy nad relacjami. Opowiada on prawdziwą historię pierwszej podróży Michaela Rubenfelda oraz jego matki Mary Berchard do Polski (potomków Żydów uratowanych z Holocaustu), gdzie towarzyszy im Katka Reszke. Pełen opis spektaklu znajdziecie TUTAJ.

Ten wieczór był na tak szczególny i przeżyliśmy go na tyle mocno, że postanowiliśmy z Włodzimierzem Neubartem Chochlikiem kulturalnym na gorąco opisać nasze wrażenia.

*****

Włodek: Pamiętasz, przed spektaklem spytałem Cię, czy zostajemy na rozmowę z artystami? Powiedziałaś: nie.

Agnieszka: Tak było.

Włodek: Po spektaklu nie byłaś już tego taka pewna…

Agnieszka: Zgadza się, przed spektaklem byłam zdecydowanie na nie, ponieważ nie do końca pozytywnie wspominam wcześniejsze takie spotkania. Za to po spektaklu zastanawiałam się nad tym, bo jest on tak pełen treści, że chce się o tym rozmawiać, jednak nie byłam w stu procentach pewna, czy to jest to miejsce i ten czas. Ale Ty też chyba przeżyłeś moment zawahania?

Włodek: Nie lubię takich spotkań. Po ostatnich Opolskich Konfrontacjach Teatralnych, gdzie dałem się namówić ten jedyny ostatnio raz, nie pałam do nich sympatią chyba nawet bardziej (przypomnę, to akurat nie wina artystów, tylko moderatora, który zamiast o sztuce wolał rozmawiać o polityce). Właśnie dlatego wyszedłem zaraz po „We keep coming back”. To był tak intymny spektakl (chociaż nie wiem czy słowo „spektakl” w pełni oddaje jego istotę), że chyba nie chciałbym tuż po nim stanąć twarzą w twarz z jego bohaterami i rozmawiać o tym, co czuję. A już zwłaszcza przy ludziach…

Agnieszka: Właśnie, gdyby to była rozmowa z samymi bohaterami, to pokusa byłaby większa, odstraszała mnie jednak rozmowa w dużej grupie. Swoją drogą: też mnie uwiera słowo spektakl, jednak nie jestem w stanie znaleźć bardziej adekwatnego określenia.

Włodek: Czułaś barierę języka?

Agnieszka: Nie, miałam może ze trzy czy cztery momenty, gdy trafiłam na nieznane mi słowo, ale poza tym w ogóle, czułam się tak, jak zawsze w teatrze. Widać, że twórcy przemyśleli podejście, jeżdżą po świecie i starają się, by język nie był barierą (mimo tego, że przecież jest zapewnione tłumaczenie).

Włodek: Bardzo szybko zatarły się chyba granice między sceną a widownią. Tam zresztą padły takie słowa, że tylko na razie jesteśmy w Teatrze Dramatycznym i zaraz przeniesiemy się gdzieś. No więc ja się chyba przeniosłem dość szybko.

Agnieszka: Tak, obserwowaliśmy swoje reakcje i to było jasne, że daliśmy się porwać, bardzo szybko padły bariery, sposób przedstawienia tej historii wciągał, był bardzo hmm… „swojski”? Aż brakuje mi słów… Przyznaj: dałeś się kupić tej formule bez zastrzeżeń?

Włodek: Od pierwszej chwili… Fantastyczne wprowadzenie, wizualizacje … i jeszcze ten sznur łączący matkę z synem!

Agnieszka: Tak, to taka metaforyczna pępowina – nie lubię z Tobą być, ale jestem z Tobą związany.

Włodek: Kto potrzebował jej bardziej?

Agnieszka: Trudne pytanie, myślę, ze mimo wszystko syn – dla niego ten projekt był swoistym procesem dostrzegania i dojrzewania. A Ty jak sądzisz?

Włodek: A pamiętasz, kto kogo wiązał?

Agnieszka: O ile nie dopadła mnie przedwczesna skleroza, to było to wspólne działanie.

Włodek: W wielu kulturach matki mają ogromny wpływ na nawet już dorosłe dzieci. W kulturze żydowskiej (ale również m.in. greckiej) mama ma wiele do powiedzenia, nawet gdy jej dziecko ma już własną rodzinę… Faktem jest jednak, że relacje  m. Michaelem a Mary nie były najlepsze…

Agnieszka: Istotnie. Jak to mówili: „kocham cię, ale nie chcę spędzać z tobą czasu”. Znaczące, swoją drogą, bo czuli, że podróż do Polski będzie krokiem milowym w ich relacjach.

Włodek: Komu podróż do Polski była bardziej potrzebna?

Agnieszka: Tu już będę się upierać ze i jej, i jemu, tylko z innych powodów. A Ty jak obstawiasz?

Włodek: Czuję, że dla Mary to nie była tylko ciekawość, tak jak dla Michaela. To było dużo bardziej bolesne, taki jakby powrót do przeszłości…

Agnieszka: Pewnie w niej było o wiele więcej obaw zasianych przez życie z rodzicami ze stygmatem „przeżyłem Holocaust”. Dla niego pewnie była to bardziej ciekawość i potrzeba sprawdzenia, jak to jest z tymi korzeniami.

Włodek: No i była jeszcze dziewczyna…

Agnieszka: Tak, była, ale Magda pojawiła się jednak już po powstaniu pomysłu wyjazdu do Polski, więc mogła być dodatkowym „motywatorem”, ale potrzeba narodziła się wcześniej, no i pomysł w zasadzie wyszedł od syna, jak pamiętasz matka była przeciwna… Jak sądzisz, łatwo się dorasta w takim domu?

Włodek: Nie wiem, nie miałem takich doświadczeń. Michael musiał złożyć dość osobliwą przysięgę, pamiętasz? To wiele tłumaczy jego relacje z matką.

Agnieszka: Tak, miała być to podróż tylko dla nich. Jadą sami, mają być dla siebie najważniejsi, to świadczy według mnie o tym, ze potrzeba takiego stanu była w nich od dawna i to był w zasadzie tylko pretekst, by spróbować. Przy okazji: dorastanie w takiej rodzinie musi obciążać psychicznie, co tez wiele tłumaczy. A powiedz, jak Ci się podobały wstawki typu: rysowanie, przerysowywanie postaci czy map?

Włodek: Cudowne. Po pierwsze – niosły konkretne znaczenia. Po drugie – były błyskotliwe. Kiedy w obrysowanych konturach nagle pojawili się ludzie – byłem w szoku. To takie interaktywne przedsięwzięcie – widzieliśmy tam zresztą także i siebie – to wciąga i faktycznie burzy granice.

Agnieszka: Tak, to było świetne i bardzo przemyślane, ciekawe i spójne, często brakuje takiego podejścia w polskim teatrze, gdzie bywa sporo dodatków, jednak niekoniecznie przemyślanych i potrzebnych. To, że widzieliśmy siebie, też może być ciekawą rozgrywką pod hasłem: „Hej, a jaka jest Twoja historia? Wiesz o swojej rodzinie wszystko?”.

Włodek: O tym w pierwszej chwili nie pomyślałem. Ale – jak się dobrze zastanowić – czemu nie? Wielu z nas słyszało z opowieści babć lub dziadków coś, co kazałoby zastanowić się, czy historia rodziny nie jest nieco inna od tej oficjalnej.

Agnieszka: Nasi bohaterowie dużą część historii już znali, chcieli jednak zrozumieć, co wydarzyło się w Polsce już po Zagładzie.

Włodek: Dowiedzieli się? Zrozumieli? Na pewno sam proces poszukiwań okazał się niesłychany. Nagle kanadyjscy Żydzi zderzyli się z inną kulturą, językiem, ludźmi.

Agnieszka: Myślę, że ta podróż nie zaspokoiła ich oczekiwań w sposób, którego oczekiwali, dostali coś innego, co jednak spowodowało proces zderzania się z samym sobą i to jest cenne. A zderzenie było spore: różnice kulturowe, na początku niewielka chęć faktycznego poznania i zrozumienia tego, co obce. A jak odebrałeś zachowanie Michaela w Polsce?

Włodek: W sumie – bardzo typowe. Spodziewał się, że wszystko odbędzie się na jego zasadach. Pamiętaj, że dorastał w spokojnym kraju, w rodzinie, gdzie zapewne na niego chuchano i dmuchano. Przywykł, że wszystko dzieje się tak, jak on by sobie tego życzył. Padłem ze śmiechu oglądając fikcyjnie nakręcone powitanie na lotnisku.

Agnieszka: Też tak odebrałam jego początki, jednak było widać, że pod koniec zaczął się proces refleksji i zadumy. A co do powitania – ja też! W ogóle było zaskakująco dużo humoru, trudne sprawy w lekkiej formie. Jak Ci odpowiadało takie podejście?

Włodek: Idealne. Być może to jest sposób, żeby przestać uprawiać martyrologię,a po prostu zacząć ze sobą rozmawiać.

Agnieszka: O tym samym pomyślałam! Gdyby uczyło się młodzież w taki sposób, to szanse na zainteresowanie tematem wzrosłyby zdecydowanie! I mam wrażenie, że wspomogłoby to też rozwój empatii.

Włodek: Bo przesłaniem tego spektaklu jest przecież umiłowanie życia. To nie znaczy oczywiście, że o trudnej historii trzeba zapomnieć. Ona jest i zawsze będzie. Dowodzi tego przecież przemiana Michaela. Widziałaś, jak szkliły mu się oczy, gdy zbliżył się do matki? Pępowina była już wtedy przecięta, mógł wybrać inaczej. A jednak wrócił. Dlaczego?

Agnieszka: Widziałam, końcówka w ogóle była poruszająca. A wrócił… sama nie wiem do końca, dlaczego? Być może zrozumiał rolę rodziny, wspólnej przeszłości i tego, że relacje nas budują? mogę tylko zgadywać, bo przecież dołączyła do nich i Katka, stworzyli grupę połączoną wspólnym przeżyciem.

Włodek: Właśnie! Jaką rolę miała w tym wszystkim Katka?

Agnieszka: O to samo chciałam zapytać! Wnioskuję, że ze zwyczajnego „dodatku” – tłumaczki, dokumentalistki stała się dzięki wspólnocie przeżyć kimś bliskim, kto musi z nimi iść dalej przez życie. A jak Ty uważasz?

Włodek: No nie wiem…

Agnieszka: Bo to bardzo symboliczna scena, można sobie dorobić do niej wiele znaczeń.

Włodek: Michael zarzucał jej przecież, że nigdy ich nie zrozumie, że jej doświadczenia są mniej ważne niż ich. Zadał to pytanie zresztą publiczności. Ależ mną wtedy targały wątpliwości. Modliłem się, żeby tylko nie padło na mnie, bo musiałbym mu powiedzieć: nie wiem, naprawdę, dlaczego masz mnie za takiego głupca, żeby kazać mi wybierać, co trudniejsze – życie katolika ze świadomością żydowskiego pochodzenia czy bycie kolejnym pokoleniem ludzi ocalonych z Holocaustu… Pewnych spraw porównać się po prostu nie da. Ludzkie dramaty i problemy są zawsze ważne, niezależnie od charakteru.

Agnieszka: Najczęstsza odpowiedź publiczności brzmiała właśnie: „nie można tego porównać”. A jak interpretujesz tytuł – „We keep coming back”?

Włodek: Tytuł: sprawa oczywista: to są ciągłe powroty. Niezależnie od tego, co by się nie działo, wracamy do naszych bliskich. Możemy się kłócić, obrażać, odchodzić, ale to nie ma znaczenia. Rodzina to rodzina. W szerszym kontekście odnosi się to oczywiście do czasów Zagłady, której zapomnieć się nie da. Zbyt dużo ludzi zginęło. Wielu pozostaje bezimiennych, co jest straszne, inni mają swoich potomków, którzy pamięć o nich pielęgnują – czasem dzięki zdjęciom, czasem wspomnieniom. Gołda Tencer powtarza, ze rolą Teatru Żydowskiego jest kultywowanie pamięci o tych ludziach. Bo nie możemy ich nigdy zapomnieć. Wiesz, dlaczego to takie ważne?

Agnieszka: Dlaczego?

Włodek: To z jednej strony sprawia, że Ci ludzie nie do końca rozpłynęli się w powietrzu (choć fizycznie często tak się działo). Z drugiej zaś – jest przestrogą, by do podobnej sytuacji nigdy więcej nie doszło…

Agnieszka: Patrząc na to, co się dookoła nas dzieje, można niestety wywnioskować, że zapomnieliśmy już zbyt wiele…

Włodek: Tym bardziej temat nie może zostać zamknięty. Trzeba go podejmować na różne sposoby tak, byśmy nie przestali myśleć o tym, co jest dla nas ważne i dobre.

Agnieszka: Oby to zadziałało…

Włodek: Czego Michael i Mary dowiedzieli się o swoich przodkach?

Agnieszka: Biorąc pod uwagę pomyłki z nazwą miejscowości – trudno ocenić, czego tak naprawdę się dowiedzieli o nich, za to zdecydowanie wiele dowiedzieli się o sobie i swojej relacji.

Włodek: I może to było w tym wszystkim najważniejsze?

Agnieszka: Tak sądzę, przeszłość jest ważna, ale najważniejsze jest „tu i teraz”, to, jacy dla siebie jesteśmy, kim jesteśmy i jak korzystamy z tego „teraz”

Włodek: Wierzysz, że przyszłość bohaterów „We keep coming back” będzie inna dzięki temu, co odkryli w sobie podczas podróży po Polsce?

Agnieszka: Oczywiście! Są bardziej świadomi samych siebie i tego, jak powinny się kształtować ich relacje. Na dodatek Michael zamieszkał w Polsce z polską żoną, więc jego życie zmieniło się diametralnie.

Włodek: Wiesz, że zabrałem ze sobą „Little Michaela” (to popularny u nas cukierek „Michałek”). Zjeść go czy zostawić? Wręczył mi go przecież osobiście Michael.

Agnieszka: Zjedz i poczuj się tak, jak to opisywał Michael…

Włodek: Prawie każdy u nas zna Michałki… Dla Michaela ten orzechowy cukierek to była jednak nowość. Jak on to określił?

Agnieszka: Wyobraził sobie swego dziadka w sklepie ze słodyczami, coś niesamowitego!

Włodek: A ja dalej myślę jeszcze o roli Katki w całej tej historii…

Agnieszka: Czemu to Cię tak intryguje?

Włodek: Pamiętasz, jak to określili? Miała być swoistym buforem. Wracam do tego, bo zastanawiam się, czy bez niej to wszystko też by się tak skończyło. Widziałaś, jak była im potrzebna, jak ją sprytnie znaleźli – taką, jaką potrzebowali. Potem trochę wymknęła im się z rąk i nakrzyczała na Michaela. Sam nie wiem, komu to przyniosło więcej ulgi.

Agnieszka: Chociaż nie sądzę, by przewidzieli to, ze bufor będzie ich prowokował do zmiany postrzegania otaczającego świata…

Włodek: Aleśmy się rozgadali! Pora kończyć, choć moglibyśmy tak pewnie do rana… Chciałabyś przeżyć taką podróż, jaka przytrafiła się Michaelowi i Mary?

Agnieszka: Chyba bałabym się tego, co naprawdę mogłabym w trakcie niej odkryć, głównie w sobie samej. A Ty?

Włodek: Mnie, pomijając wzruszającą perspektywę przemiany Michaela i spokój Mary, cieszy to, że szukając utraconych wątków tożsamości, nasi bohaterowie – żywi przecież i najbardziej prawdziwi z prawdziwych ludzie – dowiedzieli się, że kultura żydowska w Polsce wcale nie do końca umarła. Nie można też bać się samego siebie, cokolwiek by w nas nie drzemało. Poznanie i zrozumienie może nam pomóc budować rzeczy trwalsze.

Agnieszka: To fakt, tylko proces bywa bolesny… Ale masz rację. Ja też się cieszę z tego ich odkrycia, tym bardziej, że ono wcale nie jest tak oczywiste dla wielu ludzi.

Włodek: Zatem: szczerze zapraszamy, by jeszcze dziś wybrać się na ostatni warszawski pokaz „We keep coming back” w Teatrze Dramatycznym?

Agnieszka: Zdecydowanie!

Rozmawiali: Agnieszka Tatera i Włodzimierz Neubart

*****

Jeszcze raz serdecznie zapraszam! Jeżeli jesteście w Warszawie i nie macie planów na dzisiejszy wieczór – idźcie! A wszystkich zachęcam do obejrzenia krótkiego filmu o tym projekcie.

fot. Jeremy Mimnagh, materiały prasowe Teatru Selfconscious

Magia bez słów („Gogol” – reż. Lionel Menard)

Czasami, gdy jesteśmy bardzo sceptycznie do czegoś nastawieni, wydarza się największa magia. Tak też wyglądała moja przygoda z „Gogolem”.

18260961_10213070228489572_1581782165_o
Fot. Katarzyna Chmura-Cegiełkowska

Gdy Chochlik kulturalny zaproponował byśmy to obejrzeli, to trochę powarkiwałam na niego, bo cóż to za pomysł w ogóle!?! Ja i pantomima? Serio? Przecież to takie byle co, jak ci „mimowie” na ulicach turystycznych miast czy też durnawy Krosny w telewizji. Jakie to szczęście, że dałam się namówić! Teraz już wiem, że tamto obok prawdziwej sztuki mimu nawet nie stało, mało tego, dałam się porwać tak bardzo, że poczułam się samozwańczą ambasadorką Warszawskiego Centrum Pantomimy i będę robić, co tylko się da, by jak najwięcej osób wiedziało o tej wspaniałej grupie Artystów! A dlaczego?

gogol1.jpg
Fot. Katarzyna Chmura-Cegiełkowska

„Gogol” to spektakl inspirowany twórczością tego pisarza, a konkretnie „Płaszczem”. Pewnego dnia Rene stwierdza, że nie da rady już dłużej cerować swojego zupełnie już znoszonego płaszcza. Po drodze do pracy wstępuje więc do krawca, gdzie znajduje ziszczenie swych marzeń o solidnym, ciepłym okryciu. Jednakże płaszcz ten kosztuje krocie, a Rene to biedny kopista. Który jednak postanawia zrobić wszystko, by spełnić swe marzenie. Pracuje więc i pracuje… A w tym czasie życie płynie jakby obok niego – ludzie kochają się, bawią, żenią, zdradzają, pragną, zazdroszczą. Gdy wreszcie odkrywa, że uzbierał dosyć pieniędzy biegnie do krawca i spełnia swe marzenie. Czy jednak było warto? I jak skończy się ta historia? Naprawdę warto przekonać się samemu!

gogol7.jpg
Fot. Katarzyna Chmura-Cegiełkowska

Po pierwsze reżyser i grupa Warszawskiego Centrum Pantomimy to skończeni Artyści. Całe przedstawienie jest przemyślane w 100% i całkowicie spójne, każdy gest, każde spojrzenie, każdy dźwięk jest po coś, czemuś służy i łączy się z całością. O wszystko zadbano i wszystko całkowicie dopracowano. To już więcej niż w sporej części spektakli, na które chodzimy.

Po drugie – talenty aktorskie tej niedużej grupy są wielkie! Są fantastyczni, aż czasami nie wiedziałam, na którą osobę patrzeć w danym momencie. Oczywiście najbardziej zachwycał mnie swą grą szef WCP – Bartłomiej Ostapczuk, wielki, ogromny wręcz talent, kompletnie się nie dziwię, że (jak słyszałam od Chochlika i wyczytałam w różnych wywiadach i informacjach związanych z WCP) grupy z różnych krajów usilnie starają się ściągnąć go do siebie. Pozostaje więc cieszyć się, że wybrał polską scenę! Jednakże cała reszta grupy też jest niesamowita! Wygląda na to, że świetnie dobrano role do osobowości i predyspozycji aktorów. Widać, że wkładają w grę serce, dają z siebie wszystko, by zachwycić i poruszyć widzów. W każdym z nich podobało mi się coś innego i każda osoba zachwycała – córka krawca lekkością i gracją nimfy, szefowa świetną mimiką „złej” w połączeniu z talentem komicznym, Paulina Szczęsna chociażby tym, że gdy grała chwile szczęścia, to jaśniała całą sobą (a na dodatek przez 1,5 h musi grać klęcząc!). Krawiec niby jowialny, ale jak się okazuje kombinator, a współpracownik-kopista też jak się okazuje ma swoje za skórą, co Ireneusz Wojaczek bardzo fajnie odgrywa. Generalnie – każdą osobę warto zobaczyć na scenie, widać, że mają nie tylko talent, ale jeszcze myślą w trakcie grania, każdy gest i ruch ma przemyślane znaczenie!

18209906_10213070228569574_1971121011_o
Fot. Katarzyna Chmura-Cegiełkowska

Po trzecie – dbałość o szczegóły! Zarówno kostiumy, jak i makijaż, scenografia, muzyka, światła, wszystko to jest przygotowane doskonale. Scenografia jest bardzo prosta, wręcz uboga, ale jak się okazuje w trakcie – bardzo przemyślana i wielofunkcyjna, świetnie wykorzystana w trakcie spektaklu. Kostiumy są niby niedbałe, ale świetnie dopracowane i pasujące do całokształtu spektaklu. Tak samo zresztą, jak wyśmienita i spójna charakteryzacja. Za pierwszym razem również światła i dźwięk były w 100% tak, jak były zaplanowane, przy powtórce niestety trochę się to rozjechało, jednak jak dla mnie jest to tylko argument za tym, by grać spektakle WCP częściej, to ekipa Teatru Dramatycznego, nie wyjdzie z wprawy przy ich wystawianiu. A tak bardzo warto je grać! Do tego świetnie dobrana muzyka i dźwięki, całość tworzy przepiękną, magiczną i bardzo poetycką opowieść o marzeniach i ich spełnianiu, tak otwartą na interpretacje każdego widza…

Po czwarte – ruch sceniczny. Jakie to jest piękne! Ta miękkość ruchów, ta gibkość, giętkość, dbałość o to, by nawet poruszenie małym palcem miało wagę i sens. Cudeńko! Nie mogłam oczu oderwać!

18236129_10213070228609575_1117129365_o
Fot. Katarzyna Chmura-Cegiełkowska

Piszę, piszę i końca nie widać. A generalnie chciałabym napisać krótko i zwięźle: spektakl zaprezentowany przez Warszawskie Centrum Pantomimy należy do naprawdę najlepszych, jakie dane mi było widzieć. I nie jest to tylko moje zdanie – obydwa razy byliśmy na „Gogolu” grupowo i właściwie wszyscy wychodzili zaskoczeni i pod wielkim wrażeniem. Część osób – tak, jak ja – zapłakana. Większość deklarowała, że koniecznie musi chodzić w przyszłości na inne ich spektakle. Jest to majstersztyk, który powinien być hołubiony i doceniany!

A jeżeli moje dzikie zachwyty chociaż trochę Was przekonały do tego, by skończyć z myśleniem „Pantomima? Eeee… to nie dla mnie!” i chcecie przekonać się sami, jak cudowne przeżycie Was czeka, to zapraszam 14. maja na 19:00 na Scenę Przodownik na ul. Olesińskiej 21 w Warszawie. Przeżyjecie magiczny wieczór! Tym razem będzie to inny ich spektakl – „Agua de lagrimas”, inspirowana „Pachnidłem”, znowu coś dla moli książkowych 🙂 Obejrzyjcie zresztą zwiastun!

PS. Jeżeli chcecie przeczytać o tym spektaklu jeszcze trochę, również wiele zachwytów, ale opisanych bardziej fachowo, to zapraszam do zapoznania się z tekstem Chochlika kulturalnego.

PPS. A jeżeli chcecie przeczytać wrażenia osoby, która była na pantomimie pierwszy raz, to zapraszam Was do lektury tekstu Sylwii.

Jaki naprawdę był? („Cesarz Kaligula” – Ingmar Villqist)

Kaligula4_125
W roli Kaliguli na zdjęciu Mateusz Bieryt. My oglądaliśmy Michała Kościuka.

Dwa tygodnie temu miałam okazję obejrzeć nowe przedstawienie w krakowskim Teatrze Bagatela„Cesarza Kaligulę” w reżyserii Ingmara Villqista. I od tego czasu gryzę się z tym spektaklem. Z jednej strony niezbyt mi się podobał, z drugiej… jakoś mnie zafascynował. A może o to chodziło jego twórcom?

Ten spektakl ma swoistą konstrukcję szkatułkową – aktorzy grają aktorów, którzy występują w filmie o słynnym cesarzu. Naprzemiennie mamy więc okazję obserwować świat planu filmowego oraz odgrywaną przez nich wersję życia Kaliguli. Gdy tylko dawałam się pochłonąć opowieści o jednym z najsławniejszych starożytnych władców następowało przeniesienie i znajdowaliśmy się na planie filmowym, gdzie np. kręcono duble czy następowały rozgrywki między ekipą filmową. Taki zabieg nie pozwalał na głębsze wejście w świat starożytny, jednak pomagał dostrzec uniwersalność np. gry o władzę, intryg międzyludzkich. I chociaż ja osobiście wolałabym otrzymać wersję tylko i wyłącznie skupioną na Kaliguli, to upływ czasu między spektaklem a pisaniem tego tekstu pozwolił mi na dostrzeżenie zalet takiego rozwiązania, dzięki niemu sztukę łatwiej odnieść do teraźniejszości i zobaczyć, z jak de facto uniwersalnymi problemami zmagał się Kaligula.

Kaligula4_396
Cherea (Anna Rokita) oraz dwóch Senatorów (Adam Szarek oraz Paweł Sanakiewicz)

Jest on tu przedstawiony bardziej ludzko, niż zazwyczaj. Widać, że reżyser zastanawiał się nad tą postacią bardzo długo, nad tym, co ukształtowało go w taki, a nie inny sposób. Kaligula Villqista to młody, zagubiony człowiek, wcześnie pozbawiony rodziców, wystawiony na okrucieństwa mordów, intryg, molestowany przez dziadka. Do tego człowiek z wielką władzą, co skutkuje tym, że z jednej strony jest wystawiony na ciągłe niebezpieczeństwo ze strony spiskujących senatorów, z drugiej strony każdy jego krok jest nieustannie chwalony. Stresująca i zaburzona sytuacja. Dzięki takiemu przedstawieniu można się zastanawiać, czy aby na pewno wiemy wszystko o Kaliguli? Czy może jednak osądzaliśmy go według niepełnych przesłanek? Zresztą tak sobie dumam, że piękną klamrą spina całość profesor historii, który pojawia się od czasu do czasu na planie filmowym i próbuje przekazać właśnie to – jak niejednoznaczna jest postać cesarza, na jak niepewnych przesłankach stoi cała nasza dotychczasowa wiedza. Niestety, nikt go nie słucha…

Kaligula4_164
Makron (Jakub Bohosiewicz) oraz Sabinus (Kosma Szyman)

Jak już pisałam nie podobało mi się założenie związane z planem filmowym. Owszem, doceniam jego zasadność, ale jednak jest ono dla mnie zbytnim upraszczaniem, „waleniem wprost”, szczególnie, że przyjęta została typowa estetyka jaka przeciętnie kojarzy się z takimi przedsięwzięciami (przynajmniej bazując na wizji portali plotkarskich) – służalczość, intrygi, wulgarność, rozpasanie erotyczne. I owszem, widzę, jak te zabiegi łączą się w całość (szczególnie w drugiej części spektaklu), ale i tak zdecydowanie bardziej przemawia do mnie część stricte związana z Kaligulą.

Kaligula jawi się jako bardzo zagubiony człowiek, poszukujący swego miejsca na świecie, zrozumienia, miłości, nie odnajdujący się w roli, która została mu przydzielona. Grono senatorów ciągle dybie na jego życie, planując kolejne zamachy, w których niestety bierze też w końcu udział wierny z pozoru legionista Cherea. Wierny Makron broni swego cesarza, cóż jednak może zrobić, gdy on sam wystawia się na śmierć? Historia walki o władzę, intryg, międzyludzkich rozgrywek oraz tego, jak to wszystko wpływa na ludzką psychikę.

„Cesarz Kaligula” zawiera według mnie sceny, które były niepotrzebne, np. te przebitki z tańcem, sporo gestów, które można było usunąć, sceny filmowe mogłyby zostać skrócone, a już szczególnie ta z kręcenia orgii (która miała służyć chyba głównie szokowaniu publiczności, bo by przekazać informacje o molestowaniu młodego Kaliguli nie potrzeba było aż tyle czasu). Jednak wiele scen było pięknych – wyważonych, czasami wręcz ascetycznych w przekazie, a i tak buzujących emocjami. Pierwsza połowa jednak prosiłaby się o przemyślenie, owszem, w drugiej połowie wszystko łączy się w całość, jednakże ryzykujemy tym, co wydarzyło się w trakcie naszego pobytu – przynajmniej kilkoro widzów wyszło w trakcie przerwy. Owszem, jest to pewnego rodzaju ryzyko zawodowe w tym przypadku, jednakże nie można przecenić roli dyskomfortu, który może sprowokować widza do powiedzenia „dosyć”.

Kaligula4_484fotPiotrKubic
Makron (Jakub Bohosiewicz) w swym przepięknym kostiumie.

My mieliśmy okazję oglądać w roli Kaliguli Michała Kościuka, który według mnie poradził sobie z nią całkiem dobrze, szczególnie w drugiej połowie wzbudzał we mnie uczucia żalu i wzburzenia. Dobre wrażenie zrobiła także Anna Rokita jako Cherea, zresztą sporo drugoplanowych w tym przypadku aktorów zaprezentowało się ciekawie. Jednakże cały spektakl ukradł – i to w 100% – odtwórca Makrona, czyli Jakub Bohosiewicz. O raju, jak on to zagrał – moc, mrok i urok. Do tego świetny głos, bardzo dobra mimika, gestykulacja i ruch sceniczny, sam miód. Oczu nie szło oderwać! Wydatnie pomagał też w tym jego kostium, a właśnie…!

Męskie kostiumy to bardzo mocny plus tego przedstawienia – proste, ale świetnie wymyślone, wyraziste, dobrze dobrane. Każda postać otrzymała dobrany pod siebie kostium w wybranej kolorystyce, bardzo dobrze uszyty, do tego piękne buty, naprawdę miło było popatrzeć na panów, co niestety w teatrach wcale nie jest normą. Dużo bladziej wypadały panie. Druzylla sukienkę miała ładną, buty jednakże strasznie jarmarczne, a Caesonia miała przedziwne sukienki, z jedną z nich walczyła zresztą całą pierwszą połowę – nagminnie odrzucając nogą lub ręką fałdę sukienki, by ta pokazywała jej nogi. Denerwujące i niepotrzebne.

Kaligula4_177
Kaligula (Mateusz Bieryt) oraz Miłość (Patryk Kośnicki)

Czytam to, co napisałam i wychodzi na to, że generalnie „Cesarz Kaligula” – mimo niepotrzebnych scen, zbytnich dłużyzn, przesadnych przejaskrawień – zrobił na mnie wrażenie większe, niż myślałam na gorąco, że zrobił. Nie jest to spektakl, który zostanie ze mną całe życie, jednakże jest ciekawym przykładem niejednoznacznego i trudnego do oceny spektaklu, który gdzieś tam we mnie siedzi i drażni zmysły. No i warto go obejrzeć chociażby dla Jakuba Bohosiewicza, który został mianowany odkryciem krakowskiego weekendu kulturalnego.

PS. Zdjęcia pochodzą z materiałów prasowych teatru. Fot. Piotr Kubic.

PS. „Naszego” Kaligulę grał Michał Kościuk, który w kostiumie cesarza prezentował się tak:

16907996_1211279885608043_1964193921483407360_n(1)
Michał Kościuk w kostiumie Kaliguli

Boylesque & Burlesque Show, czyli o niespełnionej nocy zmysłów

Tego jeszcze nie było! 11 lutego miałam okazję uczestniczyć w „Boylesque & Burlesque Show” w Teatrze Druga Strefa. Od wieków chciałam zobaczyć jakąś ciekawą burleskę. Wydarzenie to zrobiło na nas duże wrażenie, jednak nie jestem pewna, czy o tego typu efekt chodziło twórcom…

Rozmowy przeprowadzone w przerwie i po spektaklu zaowocowały pomysłem stworzenia recenzenckiego dwugłosu! Do rozmowy o tym wieczorze zaprosił mnie Włodzimierz Neubart, czyli Chochlik kulturalny (krytyk, który w niecały rok blogowania został dostrzeżony i doceniony przez branżę teatralną). Stworzyliśmy więc dla Was tekst o wydarzeniu, które miało zagotować naszą krew. Czy tak się stało?

*****

bur5Włodek: Bawiłaś się dobrze na walentynkowym spektaklu burleskowo/boyleskowym?

Agnieszka: Niestety, nie. Może miałam zbyt wygórowane oczekiwania (styl Dity von           Teese), jednak to, co otrzymaliśmy było dalekie od poziomu, który myślałam, że zostanie zaprezentowany.

Włodek: Zaraz, zaraz… Przecież wiedziałaś, że nie idziesz oglądać Chippendales`ów…

Agnieszka: Tak (i właściwie dobrze, bo według mnie to już jest poziom niżej niż taka burleska, którą uprawia wspomniana wyżej Dita), tylko zabrakło mi tutaj dopracowania, spójności, dbałości o szczegóły, nawet momentami umiejętności. Najzwyczajniej w świecie poziom był zdecydowanie niższy od oczekiwanego. Momentami show sprawiał wrażenie prowizorki.

Włodek: Ja szedłem z nadzieją, że będzie wesoło. Nie szukałem tu Dity, bo wiedziałem, że to nie ten rodzaj burleski. Spodziewałem się, że będzie to kawał solidnej roboty i zabawne numery ubrane w płaszcz burleskowego świata.

Agnieszka: A co otrzymałeś?

Włodek: Hmm… Czy ja wiem? – samej burleski było tu niewiele. Co gorsza – nie widziałem sztuki…

Agnieszka: O, właśnie! Ja też po wyjściu z teatru powiedziałam dokładnie to samo: zabrakło mi sztuki w sztuce. Wesoło może i było, przynajmniej dla części widowni, niektórzy przecież wyli, tupali, śmiech się niósł…

Włodek: Ale – wybacz – wieczór nie był dla Ciebie chyba aż tak nieudany? Bawiłaś się śietnie! Zawiązała się zdaje się w pierwszym rzędzie mała loża …

Agnieszka: Oczywiście, wieczoru nie mogę nazwać nieudanym, ponieważ towarzystwo, w którym go spędzałam było bardzo zacne i bawiłam się w nim świetnie. Obawiam się, że byliśmy taką lożą szyderców, jednak to była reakcja na to, co się działo. Reakcja obronna. Jednakże był to efekt uboczny.

Włodek: Zachowywałaś się kiedyś w teatrze w ten sposób? Bo ja nie…

Agnieszka: Nie, nigdy! Na palcach jednej ręki można pewnie policzyć spektakle, na których wypowiedziałam więcej niż jedno zdanie. A tutaj gadaliśmy i gadaliśmy, komentarze były wymieniane nieustannie. Owszem, np. na „Fredraszkach” czy „Ślubach panieńskich” zdarza mi się serdecznie śmiać, ale to jednak inna „bajka” niż to, co działo się w trakcie tego show.

bur4Włodek: Zastanawiałem się długo, co nas do tego sprowokowało. Powtarzaliśmy w trakcie występów, że brakowało w nich jakości. Mówiłem wręcz, że gdyby wyciągnąć kogoś z widowni, wyglądałoby to pewnie o niebo lepiej. Wciąż nie rozumiem, dlaczego ruch sceniczny był tak toporny. Pamiętasz, pokazywałem na żywo, jak można byłoby niektóre gesty wykonać. Robiłem to siedząc, od niechcenia, a wyglądało jakby lepiej…

Agnieszka: Też się zastanawiałam. Czy to wynika z braku spójnej wizji, jak ma wyglądać całość? Czy też z braku artystów na tym rynku? A może ma tu znaczenie też nikła potrzeba publiczności, by oglądać wysokiej jakości występy? Zobacz, jakie były reakcje większości widzów – wydawało mi się, że naprawdę wielu osobom się podobało. A przecież część z występujących niezbyt nawet potrafi tańczyć – bardzo drewniane, toporne ruchy, przejścia między tańcem a rozbieraniem typu „a przystanę sobie i rozwiążę wstążki”, brak pomysłu na to, by dany numer był perełką. Mnie zabrakło właśnie talentu i chęci olśnienia innych, włożenia w to serca, by zapewnić widzom show na najwyższym poziomie.

Włodek: Aaa… , żeby była jasność – nie do wszystkich występujących mam takie same zarzuty. Niektórym wychodziło to jednak trochę lepiej niż innym. Tak czy owak, dla mnie to było tak szalenie niedopracowane. Nawet jak był jakiś pomysł na numer, to nie wypalał. Czegoś zabrakło. Umiejętności? Prób?

Agnieszka: O właśnie, też się zastanawiałam, czy były w ogóle jakieś próby!

Włodek: Były, tu gwarantuję, było sporo prób.

Agnieszka: Tym bardziej dziwi mnie efekt. Dla mnie przykładem braku talentu i pomysłu były pokazy, które zaprezentował Kim Lee. Tam nie było absolutnie nic ciekawego, a poziom tańca okazał się bardzo niski. Miałam wrażenie, że to osoba „z ulicy”, która dostała szansę na występ.

Włodek: Kim mnie również rozczarował najbardziej. Miałem wrażenie, że sam nie wie do końca, co ma tam robić…

Agnieszka: Jakby go ktoś postawił na scenie i powiedział: występuj.

bur2Włodek: Rozczarował mnie też Gąsiu, słuchałem wcześniej fantastycznego wywiadu radiowego, w którym opowiadał o sztuce boyleski. Podobało mi się. A potem wyszedł na scenę i… OK, rozumiem, była kontuzja, ale cała otoczka, te przybrudzone czerwone stringi, te gesty, ten pomysł na numer… Dramat!

Agnieszka: Tak, ja też o nim słyszałam wcześniej i też przyznaję, że niestety poczułam się rozczarowana.

Włodek:    A jeszcze te zapowiedzi, że będzie nas reprezentował na jakimś boyleskowym konkursie… Pamiętasz naszą reakcję?

Agnieszka: Tak, pamiętam reakcję, chociaż w głębi ducha liczyłam właśnie, że może w końcu coś się zadzieje, co zmieni mą wizję całości. Też miałam wrażenie, że nie był do końca przygotowany i trochę „szył” bez pomysłu. Do tego właśnie ten pomysł „brutala-agresora” do mnie nie przemówił, to zmemłanie papierosa i wyplucie go na scenę – nie, nie kupiło mnie to. Do tego może drobiazgi, ale brak przewidzenia, że źle będzie się otwierało puszkę z piwem w rękawiczkach… Albo ta gumka przy skrzydełkach, która pękła i nie wiedział wtedy, co zrobić. Ewidentnie brakowało mu planu B na momenty, w których coś nie wychodziło

Włodek: Takie rzeczy, jak skrzydła – mogą się przytrafić każdemu, ale trzeba wtedy to ograć…

Agnieszka: Dokładnie. Plan B.

Włodek: Mówisz o Planie B, ja mam problem z zauważeniem planu A.

Agnieszka: Fakt, też nie zauważyłam, by były tam spójne pomysły na te występy, na opowiedzenie nimi jakiejś historii, a nie tylko powtarzanie po trzy razy różnych elementów choreografii.

bur3Włodek: Zatrzymajmy się przy tym… Opowiadał Master B, opowiadała Red Juliette… Wciąż to samo: panopticum i panopticum…

Agnieszka: Panopticum i małe dziewczynki…

Włodek: Aaa…, tak! Pamiętam, popłakałem się ze śmiechu.

Agnieszka: Niestety, ta opowieść robiła na mnie wrażenie kolejnej prowizorki i wymyślania ad hoc, bez potrzeby tworzenia spójnej historii, a już w ogóle bez potrzeby wzbogacenia jej o jakieś ciekawe detale adekwatne do danej części opowieści.

Włodek: Pomińmy też fakt, ze potem te jego/jej opowieści najczęściej nijak się miały do treści następnego numeru…

Agnieszka: A pomysł sam w sobie był całkiem ciekawy, można było zrobić naprawdę interesujące i spójne show, a nie przypadkową zdaje się zbieraninę tego, co mogli zaproponować poszczególni wykonawcy.

Włodek: Nie widzę problemu w tym, by to był zbiór różnych etiud, historię zabawną zawsze się da do tego opowiedzieć…

Agnieszka: Zgadza się, da się, mnie jednak tu coś przeszkadzało: raz panopticum, tajemnica, Azja, palacze opium, a za chwilę plastikowy i różowy Ken rozwieszający pranie, jakoś mi to nie zagrało. Powiedz, w czym zatem widzisz problem?

Włodek: W jakości. Może się coś nie udać, może jeden wykonawca być słabszy od drugiego, ale żeby aż tak się sypało? W zasadzie jedna tylko Red Juliette zachowała pozory klasy. Też tam w roli „zapowiadacza” nie wypadła najlepiej, scenę ze zbieraniem róż wymyślono jej przaśnie, ale kiedy zaczynała już właściwy numer, było dobrze, może nie jakoś wybitnie, ale było na co popatrzeć. I – odnoszę wrażenie – tylko u niej nie było widać tremy.

Agnieszka: Tak, Red Juliette i według mnie trochę ratowała całość. Jako prowadząca niestety nie, bo aktorsko nie ma wystarczającego talentu, scena z różami też faktycznie była przaśna. Ale dziewczyna potrafi tańczyć i łączyć taniec z pozbywaniem się kolejnych części garderoby. Widać, że w tańcu czuje się dobrze, ja też nie zauważyłam tremy i sztuczności. No i jej numery były jednak – w porównaniu z innymi – dużo bardziej dopracowane i ciekawsze.

Włodek:   Tak, tam była jakaś opowiedziana historia, wykorzystane elementy scenografii (rura, schody), Red Juliett była wszędzie i robiła wrażenie. Nie wiem, na ile to było dobre wrażenie na złym tle, ale jednak.

Agnieszka: Była historia i nie było to trzykrotne powtarzanie tych samych zestawów kroków. I faktycznie, stosunkowo ciekawie korzystała ze scenografii. Poza tym ma naturalne ruchy, nie sprawia wrażenia sztywności (może związane jest to właśnie z brakiem tremy?). A jak widzisz Santa Evitę?

Włodek:   Wymazuję z pamięci. Dziewczyna miała minę, jakby żałowała, że w ogóle jest na scenie…

Agnieszka: Oj tak, Santa Evita była tak spięta, że miałam wrażenie, że zaraz się rozsypie. I to niestety przekładało się na jakość tańca, który wypadał nienaturalnie.

Włodek: Pewności siebie nie brakowało gościowi z zagranicy – tyle, że u niego też brakowało mi jakości. Był króciutki układ, powtórzony trzy razy przy zmieniającej się jednak muzyce…

Agnieszka: Semir chociaż robił z mięśniami brzucha takie rzeczy, których mu zazdroszczę 😉 A już bardziej serio – w porównaniu z częścią wykonawców tragedii nie było, ale faktycznie mogło być dużo lepiej.

Włodek: Tyle, że nie było to klasyczny taniec brzucha… dla mnie takie trochę występy dla turystów w hotelu w Złotych Piaskach – dwadzieścia lat temu. Byłem, widziałem, wiem, co mówię…

Agnieszka: Tak, masz rację. I o to właśnie może chodzić. My szukaliśmy tam sztuki, a dostaliśmy „polsatowsko-złotopiaskową” rozrywkę.

Włodek: Ech… A kostiumy, scenografia, muzyka?

Agnieszka: W większości wygląda to tanio. Rozumiem, że budżet nie był wielki, jednak np. chwiejąca się, niestabilna rura, to już zagrożenie dla wykonawców. O muzyce nie mówmy, bo część utworów bardzo lubię, a teraz już zawsze będą mi się kojarzyły z tym show. Oj, chyba nie polubią mnie występujący…

bur1Włodek: Ludzie, którzy stoją na scenie, mają wpisane w zawód to, że są oceniani, jednym się ich praca podoba, innym nie. Takie życie. Nie umrą od tego, że ktoś o nich źle napisał. Jeśli zrozumieją nasz przekaz, wezmą się do ciężkiej pracy, może kolejne spektakle będą już o niebo lepsze. Trochę jednak wątpię, bo to wszak nie był pierwszy burleskowo/boyleskowy spektakl w tym miejscu.

Agnieszka: To się wiąże z faktem, że niestety oczekiwania społeczne co do sztuki są dosyć niskie, najczęściej ma śmieszyć i ekscytować, a to zapewne mogło wywierać takie wrażenie na części publiczności. Mało osób stara się poznawać szerokie spektrum możliwości, jakie oferuje chociażby sam teatr.

Włodek: Uczciwie przyznać trzeba, że widownia była wypełniona do ostatniego miejsca.

Agnieszka: Tak, wręcz dostawiano sporo krzeseł.

Włodek: Wyszła tylko jedna pani. Właśnie – dlaczego Ty nie zrobiłaś podobnie?

Agnieszka: Dobre pytanie. Chyba jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się wyjść ze spektaklu, o ile dobrze pamiętam. Ale tak sobie teraz dumam i wychodzi mi na to, że zwyczajnie bardzo przyjemnie oglądało mi się to show razem z Wami (było nas w teatrze aż czternaście znających się mniej lub bardziej osób – przypomnienie Chochlika) i gdyby nie fakt, że mieliśmy taką lożę szyderców, to mogłoby się wydarzyć, że byłby to pierwszy raz.

Włodek: Ten spektakl miał bawić, ale można bawić i bawić. Nawet w zwyczajnych farsach można zagrać tak, że ludziom spadają buty z wrażenia, a szczęki opadają do kolan…

Agnieszka: Oj tak! Tylko pewnie można wychodzić z założenia: po co wchodzić na wyższy poziom, jeśli ten jest dla ludzi wystarczający. To dla mnie trochę takie naczynie połączone – artyści/ekipa i widownia.

Włodek: Nie jest moim celem pastwić się teraz nad twórcami burleskowo/boyleskowego spektaklu. Pominę już zatem dziesiątki błędów, które mnie tak bardzo raziły. Powiem krótko: burleska to nie tylko Dita i kielichy, nie tylko piękne stroje i ciała. Może być też zupełnie inaczej. Tylko – błagam – niech to będzie dobrze zrobione!

Agnieszka: Mnie tez przecież nie chodzi o to, by sprawić komuś przykrość, jednak przemilczenie tego, ze nie był to dobry spektakl nie służy nikomu. Wierzę w to, że mogą zrobić coś dużo lepszego i bardziej dopracowanego i ufam, ze nasza rozmowa może się do tego przyczynić.

Włodek: Zobaczymy… Zastanawiam się, jak ten spektakl ocenić. Wszak nie widziałem chyba dotąd słabszego przedstawienia. Tekst (treść przedstawienia) – hmm… mówiliśmy coś o chochlikach ujemnych… Ale z uwagi choćby na Red Juliette – może jeden?

Agnieszka: Zdecydowanie. Tekstu bym w ogóle nie brała chyba pod uwagę, bo był totalną zbieraniną przypadkowych pomysłów, które przychodziły do głowy twórcom, a przynajmniej takie to sprawiało wrażenie. Aktorsko – dwie osoby w miarę dawały radę, ale reszta!

Włodek: Reżyseria: tu nawet nie ma dyskusji!

Agnieszka: Jeszcze mówiąc o aktorach: Red Juliete według mnie nie dawała rady – i prowadzący i prowadząca – robili błędy językowe na poziomie mocno podstawowym, do tego dochodziła „nerwica rąk”, która mnie samą doprowadziła do zdenerwowania.

Włodek: No tak, przypominam sobie…

Agnieszka: Mam nadzieje jednak, ze kredyt zaufania, który ciągle u mnie mają (może niesłuszny, ale nie lubię skreślać niczego i nikogo po pierwszym razie) zostanie wykorzystany i w przyszłości zobaczymy bardziej dopracowaną wersję.

Włodek: Cieszę się, że to mówisz, bo właśnie myślę podobnie. Pewnie jeszcze kiedyś spróbuję powtórzyć to doświadczenie, może nie od razu, ale tak. Być może zadziało się tu coś przedziwnego, o czym nie mamy pojęcia. Powiedzmy jeszcze o jednej ważnej kwestii – przerwie! Trwała pół godziny! Myślałem, że tam się cuda rozkładają na scenie, a tu – niespodzianka – jedna lampka…

Agnieszka: Tak, ja też nie zauważyłam innej zmiany poza tym oświetleniem w ultrafiolecie, ale przerwa dała nam chociaż możliwość ochłonięcia i nabrania sił przed drugą częścią.

Włodek: Tylko ja już w zasadzie straciłem nadzieję, że tam coś się zadzieje. Finał mnie dosłownie zabił….

Agnieszka: O tak, finał był szczególny. Lubisz oglądać obroty?

Włodek: Tyle o ile.

Agnieszka: Jednak chodzenie na krzyż, robienie obrotów jak w tańcu ludowym i machanie „skrzydłami” to nie jest koncepcja wielkiego finału, która mogłaby porwać.

Włodek: Tu ważna informacja – owacja była w dużej mierze na stojąco. Wielu widzom naprawdę się podobało…

Agnieszka: Możesz mieć rację, widać było, że część publiki jest wierna i zintegrowana z ekipą, ludzie muszą bywać tam stosunkowo często, wiec jest to w zgodzie z ich estetyką i potrzebami artystycznymi. Muszę jednak powiedzieć, że choć widać, że części ekipy występującej w spektaklu sprawia to frajdę i „czują ten klimat”, to jednak nie rozumiem, dlaczego tak się denerwowali?

Włodek: No właśnie, to jest dobre pytanie. Nie wiem, może ze względu na widzów, a może dawno ze sobą takiego show nie robili?

Agnieszka: Możemy tylko gdybać, jednak mam wrażenie, że Master Bee czuje się na swoim miejscu (przynajmniej momentami, gdy nie denerwował się za bardzo). Ja przyznaję bez bicia – na burleskowo-boyleskowy spektakl raczej długo nie pójdę!

Włodek: Ale – i tu Cię zdziwię – spektakle dramatyczne w Teatrze Druga strefa są naprawdę pierwsza klasa! W listopadzie jeden zrobił na mnie takie wrażenie, że chyba wybiorę się na niego ponownie. Noc Helvera” – szczerze polecam. Bilety bardzo tanie, a wrażenia gwarantowane. Najbliższe spektakle – już 10 i 11 marca o godz. 20.00.

Agnieszka: Wierzę, ze to nie jest reprezentatywne wydarzenie dla całości działań Teatru Druga Strefa. Z chęcią poznam inne ich spektakle, z przyjemnością dam się porwać. Na „Noc Helvera” zwróciłam już uwagę, więc może to przeznaczenie?

Włodek: Uznajmy więc burleskę/boyleskę z 11 lutego 2017 r. za wypadek przy pracy.

Agnieszka: W taką konkluzję chętnie uwierzę. Może za jakiś czas będę piała z zachwytu, a o tym wieczorze zapomnę? Chociaż nie, właściwie nie chcę zapominać, bo bawiłam się z Wami wyśmienicie, a po drugie – to też buduje moją tożsamość widza.

Agnieszka Tatera i Włodzimierz Neubart

*****

Podsumować mogłabym tak samo, jak Włodek u siebie na blogu:szkoda, że tak się stało, jak się stało. Jednak wielu osobom bardzo się podobało, a może po naszej rozmowie kwietniowe show spodoba się też i osobom szukającym w teatrze czegoś więcej niż przypadkowy zestaw nie do końca dopracowanych występów? Wierzę w ekipę Teatru Druga Strefa, obserwuję ich działania na Facebooku i sprawdzę ich repertuar dramatyczny. A kto wie, może za jakiś czas wrócę i na burleskę, z której wyjdę olśniona? Zobaczymy!

Włodkowi dziękuję za zaproszenie do rozmowy. Tekst rozmowy znajdziecie równie na blogu Chochlik kulturalny (z wprowadzeniem i podsumowaniem autora).

fot. Anushka Wojtecka // Fottoo.pl

Rok zmian, czyli o tym, dlaczego 2016 był ważny!

Należę do nielicznych – wnioskując po wpisach na Facebooku – szczęściarzy, którzy uważać będą już na zawsze, ze 2016 rok był dobry i znaczący. Może dlatego, że skupiam się na sobie, nie na „zewnętrzu” (bo gdybym miała pomyśleć np. o polityce…). Postanowiłam spisać mój rok w pigułce, bo mam taką potrzebę, a może komuś się to przyda i zachęci do sprawdzenia „jak to jest ze mną?”, kto wie!

Praktycznie całe życie byłam przekonana, że kompletnie, ale to kompletnie nie mam silnej woli. Cokolwiek dużego zaczynałam robić, krótko po rozpoczęciu szło do kosza niepamięci i prywatnej galerii porażek. Wprawdzie w 2012 roku udało mi się zapanować nad nałogowym, kompulsywnym kupowaniem książek i do dzisiaj kupuję kilka książek w roku, ale w głębi duszy byłam przekonana, że to tylko „przypadek”, taki wyjątek potwierdzający regułę. A tu nagle niespodzianka, ubiegły rok pokazał, że każdy ma silną wolę, tylko musi naprawdę chcieć. Ale nie tylko o tym będzie ten wpis, zacznę od praktycznej zmiany i przejdę do tych bardziej „miękkich”.

Po pierwsze: mieszkanie

W maju ubiegłego roku zostałam właścicielką mieszkania w starej części Ochoty. Tym samym związałam swój los z Warszawą na troszkę dłuższą chwilę. Czy na zawsze, tego nie wiem, zobaczymy. Ale na dłuższy czas, to na bank. I chociaż wkurza mnie smog, za duża liczba aut i durne władze dzielnicy, które tylko tną drzewa i niszczą zieleń, bez nowych nasadzeń, to i tak uwielbiam tu mieszkać. Tyle fajnych opcji, możliwości, ciekawych ludzi, uroczych zakątków…

Ale to pół roku poszukiwań mieszkania, potem szarpania się z byłym właścicielem (co to był za koleś!), następnie remontowania i meblowania wspominam nie najlepiej. Strasznie dużo zmarnowanego czasu, nerwów, nawet w pewnym momencie łzy. Jednak wszystko się udało i od czerwca mieszkam na moich 38 m2.. I oby mi się tutaj mieszkało długo i szczęśliwie!

Tu zdjęcie z celebrowania pierwszej nocy na swoim + trzy dodatkowe foty „z początków”. Teraz to wygląda trochę inaczej, ale nie mam aparatu z odpowiednim obiektywem, by porządnie obfotografować to moje maleństwo 😉

A przechodząc powoli w stronę mniej praktycznych, a bardziej duchowych zmian…

Po drugie: teatr

Lubiłam chodzić do teatru, ale jakoś wcześniej zdarzało się to raz na pół roku, chyba potrzebowałam swoistego „wyzwalacza”. Została nim pewna Kasia, z którą na początku ubiegłego roku negocjowałam spotkanie i by ją skusić (bo diablica nie chciała wyjść z domu :p) zaproponowałam (dobrze wiedząc, że kocha Teatr Narodowy), że pójdziemy razem na jakiś spektakl. Fortel się udał, poszłyśmy na „Fortepian pijany” (ze względu na mą fascynację głosem Marcina Przybylskiego), a kilka dni później na „W mrocznym, mrocznym domu” i przepadłam! Emocje, które we mnie wyzwoliła ta druga sztuka były tak olbrzymie, że stały się katalizatorem do dalszych poszukiwań. A że z Kasią doskonale się chodzi do teatru (i nie tylko tam 🙂 ) to ruszyła machina, której rezultatem jest to, że teraz, gdy nie obejrzę jakiegoś spektaklu co tydzień – 10 dni, to jestem nieszczęśliwym człowiekiem.

Kocham teatr za bliskość, ogrom emocji, których dostarcza, za to, że najczęściej aktorzy włąśnie tam (a nie w serialach czy filmach) pokazują, na co ich stać, za olbrzymią pracę, jaką cała ekipa wkłada w to, by każdy spektakl był cudowny. Oczywiście, piszę w oparciu głównie o spektakle tak cudownej klasy, jak te w Teatrze Narodowym, Och-Teatrze, Teatrze Polonia, Teatrze Dramatycznym… Są też małe teatry, które zapewniają bardzo dobrą – jak na swe możliwości – sztukę, a są większe, które dają „polsatowski chłam” (np. Capitol).

Tak czy siak – teatr pokochałam miłością wielką, zafundował mi dziesiątki przecudownych wieczorów i ciekawych przeżyć. I gratisowych palpitacji serca, gdy np. po spektaklu podeszła do nas p. Beata Ścibakówna i skomplementowała nas „byłyście panie wspaniałe” – chyba było widać, jak dobrze się bawiłyśmy na „Fredraszkach” 😉 Miałam także okazję poznać dwóch z trzech moich ukochanych aktorów i to też było przeżycie, które będę hołubić długo. Suma summarum – zachęcam, byście też spróbowali, kiedy tylko będziecie mogli. To jest zachwycający, przynoszący wiele emocji i refleksji szczególny świat, w którym możecie się zanurzyć, polecam! A ci z Was, którzy z różnych względów nie mogą często bywać w teatrze, mogą za to obejrzeć całkiem sporo sztuk online, np. TUTAJ.

Teatralny rok 2016 prawie w całości
Teatralny rok 2016 prawie w całości

Po trzecie: punkt zbiorczy, który nazwę sobie hasłowo „życiowa zmiana”

W 2015 czułam, że z moim ciałem jest źle, że w moim wieku nie powinnam odczuwać problemów z biodrem, że mój nadgarstek i ramię nie powinno tak dawać czadu i inne takie „kwiatki”. W tym wszystkim nie pomagała duża nadwaga. To wszystko w końcu zmotywowało mnie do poszukania rozwiązania i z polecenia trafiłam do fizjoterapeutki, którą nazywam darem losu. Iwona Janus to wspaniała specjalistka od terapii manualnej w modelu holistycznym. Dzięki niej moje życie zmieniło się na znacznie lepsze i to w wielu aspektach!

Po pierwsze – co na początku straszliwie mnie wkurzało, bo byłam typem bardzo stacjonarnym – stwierdziła, że jeżeli mamy się spotykać i ma to mieć sens, to muszę zacząć robić ćwiczenia, które mi zapisze i dużo więcej chodzić. Ćwiczenia 6 razy w tygodniu. O 6:40 rano (bo tylko wtedy jestem pewna, że je danego dnia zrobię). Chyba teraz z łatwością możecie sobie wyobrazić moją początkową niechęć 😉 Chociaż to i tak były – z perspektywy czasu patrząc – ćwiczenia bardzo mało wymagające, na początku głównie jakieś rozciągania, napinania, generalny rozruch i odbudowa mięśni. Z czasem wchodziłam na kolejne stopnie trudności, a teraz ćwiczę wymiennie – zestaw od Iwony + zestawy interwałowe (tzw. trening przedziałowy o wysokiej intensywności) z kanału Lumowell. No i coraz częściej sama zaczynam szukać nowych możliwości. A rozmowy z Iwoną w trakcie 50-minutowych wizyt to kopalnia inspiracji, motywacji, nowych pomysłów i punktów widzenia, jest świetna!

Czy Wy macie pojęcie, co to dla tak zapuszczonej fizycznie osoby oznaczało, gdy poczuła, że zaczyna mieć mięśnie? A gdy zaczęło je być widać spod kochanego ciałka? I gdy odczułam, że wejście na 4 piętro nie doprowadza mnie do stanu przedzawałowego, a wręcz nie jest żadnym wyzwaniem? Gdy zobaczyłam, jak inaczej chodzę, siedzę i ogólnie się poruszam? Matko, jak bardzo wcześniej nie dbałam o swoje ciało! A wydawało mi się, że przecież „tylko” nie ćwiczę, ale poza tym jest git. Frajerka…

Jakoś tak wyszło, że mniej więcej miesiąc po rozpoczęciu chodzenia do fizjoterapeutki Kasia usnuła swój fortel (ciekawe, czy w zemście za mój teatralny…) i wplątała mnie w zmianę żywieniową. No właśnie, nie dietę, nie odchudzanie, ale zmianę podejścia do żywienia. 5 posiłków dziennie, o jak najbardziej stałych godzinach (bo oczywiście nie da się jak w zegarku), owoce do 12:00, jak najmniej węglowodanów (tym bardziej, że cukry w tej czy innej postaci są w 80% produktów!), jak najwięcej warzyw, brak podjadania między posiłkami. O jeżżżżu, jakie to było ciężkie na początku! No bo jak to – nie zjeść cukiereczka lub czipsa (szczególnie, gdy nasz działowy „paśnik” jest pod moim nosem), tyle gotować i jeździć z pudełkami z obiadami i sałatkami prawie codziennie do pracy. Nie podobało mi się to na początku, oj nie! Do momentu, gdy zaczęłam odczuwać efekty. Ćwiczenia + przepracowanie trybu żywieniowego poskutkowało tym, że na spokojnie i bez katowania się (ba! najadając się pysznościami po dziurki w nosie) w 10 miesięcy schudłam 12 kilogramów (generalnie więcej, ale pierwszy raz zważyłam się w kwietniu, więc nie wiem, ile w sumie, obstawiam, że mogło być 14-15). Wiem, dla niektórych to żaden efekt wow, ale dla mnie jest to bezpieczne i wygodne zmienienie rozmiarówki o kilka numerów w dół. Jeszcze jakieś 7 kolejnych i będę stabilizować wagę na tej „książkowej”.

Nie udałoby mi się przetrzymać początków i kryzysów, gdyby nie Kasia i druga „wspomagaczka” – Sylwia. Kibicowały, chwaliły, wspierały, gdy trzeba było powiedzieć gorzką prawdę – waliły prosto w oczy. A od pewnego czasu dodatkową motywacją jest fantastyczna babska grupa na FB – „I wish I was Beyonce – tak pozytywna, wspierająca i normalna (bez zadęcia: zjadłaś czipsa! Katuj się teraz! Czy też bez misjonarstwa dietetycznego i nauczania nieoświeconych). Dziewczyny dzielą się doświadczeniami, przepisami, ciekawostkami, wspierają w chwilach zwątpienia, radzą, gdy są pytane o rade, uwielbiam tę grupę!

Wsparcie Kasi i Sylwii oraz zmiany w mym ciele (i w konsekwencji po części też w psyche) poskutkowały tym, że zaczęłam nosić spódniczki i sukienki, co ostatni raz zdarzyło się pewnie w podstawówce, gdy byłam zmuszana stroić się w nie na apele. Czułam się w nich źle, więc przez długie, długie lata nie nosiłam ich w ogóle. A teraz żałuję, bo to jest świetna sprawa! Niestety, zimą chodzę w nich rzadziej, ale już niedługo wiosna i wrócę do standardu z ubiegłych wakacji, gdy spódniczki i sukienki były najczęstszym mym ubiorem. Poczułam się dzięki temu bardziej kobieco. No i w końcu mogę pięknie wyglądać, gdy idę do teatru 🙂

W 2016 roku zyskałam też bliskość prawdziwej przyjaciółki, z którą mogę naprawdę o wszystkim porozmawiać wprost i bez fochów. Jesteśmy w stanie przegadać – chyba naprawdę – każdy temat, szczerze wyjaśniając swoje punkty widzenia, swoje doświadczenia, obydwie strony są zaangażowane i otwarte na komunikację wprost. Taka głębsza przyjaźń, a nie tylko taka do poplotkowania i wyjścia na wino od czasu do czasu. I to jest piękne. Bywają chwile kryzysowe, bo mimo sporej dozy podobieństw, mamy kilka dużych różnic charakterologicznych. Ale właśnie to jest piękne, że mimo tego, że tak się w kilku istotnych sprawach różnimy, to i tak chcemy i potrafimy się dogadać. Dziękuję! :*

Te wszystkie powyższe czynniki wpływają też na moje myślenie i podejście do życia. Oczyszczając i wspomagając me ciało, by wróciło do formy zmieniło się też moje podejście np. do zakupów, jedzenia produktów przetworzonych, robienia sobie – na własne życzenie – krzywdy żywieniem i stylem życia etc. Ale także moje kompleksy są powolutku przepracowywane, z pomocą właśnie Iwony oraz przyjaciółek. Przepracowuję kwestię np. tego, że nie jestem pomidorówką,żeby mnie wszyscy lubili i że nie zamierzam uzależniać swojego samopoczucia i stanu nerwów od innych (oczywiście jest to megatrudne!), pracuję też nad postrzeganiem samej siebie. Możecie tego nie wiedzieć, bo skąd, ale jestem jednym wielkim kłębkiem kompleksów, mam więc nad czym pracować przez długie lata. Ale najważniejsze jest to, że zobaczyłam, że się da i że z dobrą wolą, motywacją, wytrwałością da się zrobić naprawdę wiele! Ja w każdym razie czuję się po ubiegłym roku dużo lepiej niż w latach wcześniejszych i zamierzam dalej to zmieniać na lepsze i lepsze!

ja-kiedys
Mniej więcej tak wyglądałam jakieś 1,5 czy 2 lata temu
Zdjęcie z tego tygodnia, gdy miałam okazję poznać Marcina Przybylskiego (tego, od głosu i cudownego aktorstwa <3)

To wszystko pokazało mi, że naprawdę chcieć, to móc. Uważam, że poza skrajnymi przypadkami jakiejś ciężkiej choroby każdy może zrobić tak samo. Tylko trzeba tego naprawdę chcieć, nie szukać wymówek, a możliwości, być otwartym na zmiany i cieszyć się drobiazgami.

A ja teraz uczę się powoli tego, jak być tu i teraz. I nie odkładać życia na później, bo tego później może nie być. Kibicujcie mi! 🙂

A teraz zostawiam Was z tym wpisem i lecę poćwiczyć!