„Pieśń czasu. Podróże” – Ian R. MacLeod


Wydawnictwo: MAG, 2011

Oprawa: twarda

Liczba stron: 482

Moja ocena: brak skali!

Ocena wciągnięcia: brak skali!

*****

Siedzę, patrzę na drzewa za oknem, słucham muzyki i zastanawiam się, czy podołam opisaniu moich wrażeń z lektury tej książki. A gdzieś tam głęboko na dnie serca pojawiło się uczucie, że chyba w końcu trafiłam na książkę, która zostanie ze mną na zawsze, która poruszyła we mnie tyle strun, że grać mi będzie w duszy latami. Książkę, która pozwoliła mi w końcu uwierzyć, że są takie dzieła, które chce się naprawdę zabrać ze sobą na bezludną wyspę. Dlaczego? Żebym to ja wiedziała, co też zrobiła mi ta książka!

„Podróże” to zbiór opowiadań. Są one bardzo różne pod wieloma względami – od prozaicznej długości, przez tematykę, umiejscowienie, bohaterów… Co jest mocno nietypowe, to fakt, że nie ma w tym zbiorze opowiadań słabszych czy złych. Chyba nigdy nie czytałam tak równego jakościowo zbioru! Dlatego też jest mi tak trudno wybrać tych kilka, o ktorych chciałabym wspomnieć. Chociażby pierwsze opowiadanie – „Opowieść młynarza” – bardzo alegoryczna, a jednocześnie dosadna opowieść o postępie, zmianach technologicznych, zmianach postaw życiowych, próbach walki z tym, co nieuniknione. Króciuteńkie opowiadanie „Dbaj o siebie”, to przerażająca wizja świata, gdzie człowiek musi opiekować się starą wersją siebie samego, jakże pełne jest ono uczuć! „Bunt Anglików”, to przewrotna historia alternatywna, gdzie nie Wielka Brytania jest wielkim imperium, a dynastia indyjska podbija większość Azji i Europy, z wszystkimi tego konsekwencjami. „Dywan z hobów”, to niesamowite studium życia, niewolnictwa, prób zmiany sytuacji i ich efektów, pełne pytań o sens istnienia i tego, co robimy. Opowiadań jest jednak więcej, a całość wieńczy niesamowita „Druga podroż króla”. Autor pokazuje w tym opowiadaniu drugą podróż Baltazara, który po latach odkrywa to, co stworzył Jezus Chrystus. A jest on tutaj ukazany jako prawdziwy wojownik boży, który na ziemi, a nie w niebie tworzy królestwo boże. Arcyciekawa wizja!

Druga część to „Pieśń czasu”, powieść tak wielowątkowa, tak bogata w treści, że aż boję się ją spłycić opisując fabułę. Bo jakże w kilku zdaniach opisać życię, pasję, świat, zniszczenie, nadzieję? O tym wszystkim i o wielu innych tematach traktuje ta powieść. Na pierwszy rzut oka zaczyna się niewinnie – stara skrzypaczka znajduje na plaży nagiego młodzieńca. Zabiera go do domu, próbuje go ocalić i dowiedzieć się, kim on jest. A nie jest to łatwe, bo – jak go nazwala – Adam ma amnezję, nic nie pamięta. Nawiązuje się między nimi niesamowita nić porozumienia – młody człowiek bez pamięci i umierająca kobieta ze zbyt wieloma wspomnieniami. Roushana to niezmiernie sławna skrzypaczka, której imię od lat jest na ustach milionów. Mało tego, jej mąż – Claude – był tak samo sławnym dyrygentem, który zrobił oszałamiającą karierę. Jednakże Roushana to także kobieta, która nie może uwolnić się od przeszłości, od wydarzeń z dzieciństwa i młodości. Nie potrafi także odnaleźć się w życiu, poświęciła je muzyce (a po części mężowi i dzieciom), ale ciągle tkwi w niej coś, co nie daje jej spokoju, nie pozwala czuć się w pełni szczęśliwą. A to, że w jej starości nagle pojawia się Adam jest przyczynkiem do rozliczenia się z własnym życiem i uczynkami.

MacLeod pisze tak lekko, subtelnie, barwnie, jakby malował zdania, jakby używając każdego wyrazu malował jeden wielki obraz. Dawno nie czytałam tak pięknie napisanych utworów. Tak delikatnych, a jednocześnie tak przejmujących. Nie umiem oddać swego zachwytu, czytałam żałując jednocześnie, że każda strona zbliża mnie do końca tej uczty wyobraźni!

Autor, wydarzenia skali krajowej czy też światowej, ukazuje przez zobrazowanie tego, co przytrafia sie jednostkom. Czytając na przykład o koncertach wirtuozów, czytamy też jednocześnie o bombach atomowych, wybuchach gigantycznych wulkanów, czy o szalejących na świecie zmianach. W momentach opisujących życie staruszki otrzymujemy też informacje o tym, że ocean pochłania kolejne miasta, umarli stają się nowymi bytami, a rzeczywistość wirtualna przejęła już wiekszość aspektów życia człowieka.

Nie jestem w stanie określić nawet w przybliżeniu kiedy ostatni raz czytałam tak dojrzałą, mądrą, kreatywną, delikatną, a jednocześnie jakże przepełnioną ludzkimi słabościami i zaletami prozę. Nie jest ona wesoła, nie jest też bardzo łatwa, ale pochłania, nie daje się łatwo oderwać od czytania, włazi czytelnikowi do umysłu, do serca i nie daje się przegnać. Książka dla wrażliwców, otwartych na świat i ludzi. Nie dla osób poszukujących łatwej, płaskiej literatury. Jeżeli oczekujecie tylko akcji, nie sięgajcie po nią. Jeżeli chcecie przeżyć powolną literacką rozkosz – czytajcie.

Zamilknę, bo czuję, że moje próby opisania zachwytu tym, co napisał MacLeod są śmieszne i nie oddają siły mych uczuć. Trafił on jednak na moją prywatną półkę Pisarzy. © Agnieszka Tatera

Reklamy

8 thoughts on “„Pieśń czasu. Podróże” – Ian R. MacLeod

  1. Mnie opowiadania tego zboru nie zachwyciły totalnie – obok Opowieści młynarza, Dywanu z hobów czy Drugiej podróży, które były niesamowite, pojawiły się też teksty, które zrobiły na mnie znacznie mniejsze wrażenie.ale Pieśń czasu jest genialna. Ja jej nie czytałam, a pochłaniałam. Język MacLeoda jest naprawdę cudowny, a sposób, w jaki opowiada swoje historie, emocje jakie przy tym budzi – faktycznie ciężko to opisać. W przyszłym tygodniu jadę na urlop i zabieram ze sobą Wieki światła. Bo ja jestem w tej komfortowej sytuacji, że mam jeszcze dwie pozycje tego autora, których nie czytałam. Podobno Wieki światła i Dom burz to świat z Opowieści młynarza, a to opowiadanie, jego magiczny realizm, mnie zachwyciło, więc zakładam, że MacLeod znów mnie uwiedzie 🙂

  2. Witaj, Agnieszko!
    Z tej strony halska., założycielka bloga http://www.prozaicy.blogspot.com – może słyszałaś. W każdym razie, jest to blog poświęcony – jak łatwo można wywnioskować – młodym pisarzom, którzy mogą spróbować swoich sił w konkursach literackich. Ale Prozaicy to nie tylko rywalizacja najlepszych tekstów, a także blog, na którym publikuję recenzje, z czasem chciałabym całość rozwinąć do różnych poradników, większej ilości artykułów, wywiadów i tak dalej. Mam nadzieję, że Prozaicy się komuś przydadzą, że komuś pomogą. Że staną się takim kącikiem, gdzie można zajrzeć zawsze, wciąż mając uśmiech na twarzy.
    Na Twojego bloga trafiłam przypadkiem, ale ani trochę nie żałuję. Przyciągnęła mnie tutaj dyskusja o wydawnictwach, jaka rozwinęła się pod jednym z postów. Przydała się ona bardzo – niewątpliwie. Potem jednak, już z ciekawości i rozpędu, przeczytałam Twoją najnowszą recenzję i natychmiast lecę pisać do MAG-u z prośbą o wysłanie książki. Opinia napisana przez Ciebie naprawdę sprawiła, że mam niezmierzoną ochotę przeczytać „Podróże”. Tworzysz naprawdę dobrze i Książkowo przypadło mi do gustu niesłychanie – dlatego też piszę z informacją, że zamierzam link do Twojej strony umieścić właśnie na Prozaikach – czy nie masz nic przeciwko?
    Ja sama zapraszam Cię na stronę Prozaików o każdej porze. A może sama chciałabyś coś tam opublikować? 🙂
    Pozdrawiam serdecznie,
    halska.

Usuwane są wszelkie komentarze wulgarne, a także reklamy. Zdobądź się na odwagę podpisania swej wypowiedzi.

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s