„Dżozef” Jakub Małecki


Wydawnictwo: WAB, 2011

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 379

Moja ocena: 5,5/6

Ocena wciągnięcia: 6/6

*****

Ech… Cóż ja mam o tej książce napisać, no co? Nie chcę zdradzać zbyt wiele fabuły, bo zgadzam się w przypadku tej książki z tym, co napisał Pablo w swojej recenzji (która zresztą była katalizatorem do sięgnięcia po „Dżozefa”) – najlepiej podchodzić do jej czytania „na czysto”.

Grzesio Bendar, młodzieniec pochodzący z Pragi-Północ, który po ukończeniu szkoły zawodowej znalazł pierwszą pracę i w jednym dniu – dzięki pechowemu wypadkowi – ją stracił, ląduje ze złamanym nosem na oddziale laryngologicznym. Trafia na barwnych towarzyszy nieszczęścia – Kurza, Marudę i Czwartego. Dni mijają im na leniwych pogaduchach, podjadaniu oraz rozmyślaniu. Do czasu jednak…

Dawno żadna książka tak mnie nie zaskoczyła. Już od pierwszych stron dałam się porwać stylowi oraz potoczystemu językowi. Fabuła jest niby prosta, ale funduje nam wiele meandrów i zasadzek. Akcja toczy się pozornie leniwie, by za moment zafundować nam jazdę górską kolejką, potem garść fajerwerków, a następnie tęczę na niebie 🙂 Bardzo silną stroną tej książki są bohaterowie – świetnie skonstruowani, przekonujący, bardzo zróżnicowani. Grześ to niby prosty koleżka wystający przy klatkach schodowych i sączący piwko.  Jednakże to, co go czeka w trakcie pobytu w szpitalu, bardzo mocno wpływa na jego życie i podejmowane decyzje. Do Kurza natomiast dociera wiele prawd dotyczących tego, co działo się przed jego zameldowaniem w tej jakże specjalnej sali. Jednak największy wpływ, zmieniający całe życie, ma ten pobyt na Czwartego. Jest wrecz jakby  jego katharsis.

„Stachu wiedział, że prawdę o sobie poznaje się w nocy. Jedna bezsenna, czarna i niewiarygodnie długa noc sprawia, że świat zaczyna jawić się czymś niemożliwym do ogarnięcia, a życie bezsensem, który aż bije po oczach. Czy ja wcześniej tego nie widziałem? – pytamy się, przekręcając się na lewy bok z prawego po raz dwusetny pięćdziesiąty trzeci. Przecież nie ma żadnego racjonalnego powodu, by to ciągnąć dalej. Wszystko jest czarne, a najgorsze, że na zawsze czarne pozostanie. Żona nie schudnie, mąż nie stanie się na powrót tym szarmanckim chłopakiem, dziecko ćpa i ćpać będzie, matka ma raka, a ojciec nienawidzi” (str. 322)

***

„Kiedy taki dorosły, pięćdziesięcioletni facet płacze, to jest to naprawdę tragiczny widok – jakby właśnie wszystie podstawy, na jakich stoi świat, pękały. Jakby wszystko miało zaraz na siebie runąć, bo płaczą już dorośli faceci.” (str. 334)

Uch, jakże trudno pisze mi się o tej książce w taki sposób, by jak najmniej odsłonić wydarzenia zachodzące w książce! Czy powinnam aż tak się starać, gdy pewnie wiele innych recenzji i opinii jest mniej tajemniczych?

„Czy każdy mord jest wynikiem jakiejść miłości?” (str. 231)

Bardzo podoba mi się wyobraźnia autora! Sam koncept połączenia historii Czwartego z jego pobytem w szpitalu oraz fascynacją dziełami Conrada jest znakomity. Te wszystkie niby senne majaki, ta gorączka, w trakcie której zmienia się on całkowicie i dyktuje „swoje ostatnie dzieło”, ten Kozioł Drewniak (bardzo realistyczny, sugestywny i wzbudzający masę uczuć!), te znikające sale, przesuwające się ściany, schizofreniczny nastrój. Do tego wspominany wcześniej rozwój bohaterów, ich radzenie sobie z ekstremalnymi sytuacjami, zagłębienie się w sens życia. Palce lizać! 🙂

„Kiedy taki dorosły, pięćdziesięcioletni facet płacze, to jest to naprawdę tragiczny widok – jakby właśnie wszystie podstawy, na jakich stoi świat, pękały. Jakby wszystko miało zaraz na siebie runąć, bo płaczą już dorośli faceci.” (str. 334)

Bardzo ważnym elementem książki jest wymieniony wyżej autor – Joseph Conrad. Jakub Małecki świetnie przeplata aktualne wydarzenia szpitalne, z historią Stasia i Drewniaka oraz wpływami Conrada na ich współbytowanie. Przyznam, że dzięki temu wzrosło – do tej pory niezwykle nikłe – moje zainteresowanie tymże pisarzem. Zamierzam sprawdzić, co też jest w jego twórczości aż tak fascynującego. Poza skupieniem na tym właśnie autorze ważne jest też samo czytelnictwo oraz akt tworzenia, rozwijania historii, pisania.

„A może to taka stała faza, nieodłączny element czytelnictwa – że czyta się, więcej i więcej, aż się oszaleje. Bo może nie da się zmieścić w głowie tylu różnych historii i pozostać normalnym.” (str. 92)

***

„Ledwie widziałem linie w notesie, dłonie paliły bólem. Nie mogłem pisać, ale wiedziałem, że będę. Ta historia była czymś więcej niż historią, była jak narkotyk. W takim razie wraz z Kurzem byliśmy cholernymi ćpunami.

– Heroiniści słów – wymamrotałem i ścisnąłem długopis, zaciskając wargi.” (str. 173)

Połączenie świetnych zabiegów fabularnych, potoczystego języka, przekonujących i rzeczywistych bohaterów, tzw. niskiej kultury z wysoką oraz nieskończonej wyobraźni – oto czym jest „Dżozef”. Dla mnie był jak letni deszcz po długotrwałej suszy. Oby więcej takiej prozy i takich polskich autorów! Pomyślicie sobie, że przesadzam! Może i tak, ale dawno nie czytałam tak pokręconej i świeżej opowieści. Polecam wszystkim, będzie to dla Was spotkanie z całkiem nową prozą!

PS. Mam problem z okładką. Bardzo mi się podoba, ale nie jest zgodna z tym, co znajdziemy na temat tego kozła w książce. Każdy, kto przeczyta opis jego wyglądu się ze mną zapewne zgodzi 😉

Reklamy

20 thoughts on “„Dżozef” Jakub Małecki

  1. 🙂 W moim rankingu to wciąż najlepsza ksiażka polskiego autora 2011 roku:) Jest dokładnie taka, jak napisałaś – odmienna i świeża. A okładka mnie akurat się podoba, bo jest niepokojąca jak sam kozioł:)

  2. Coś mi się wydaje, że Pablo zaraził połowę blogowego świata do tego całego „Dżozefa”. Osobiście przeczytałam go już jakiś czas temu i spodobał mi się. Na samym początku było co prawda ciężko, jednak później wszystko się rozkręciło i było już ok.

    1. Pablo – okładka i mnie się podoba, tylko uważam, że nie jest wiernym odwzorowaniem oryginału 😉

      Aleksandra – tia… Pablo wywieracz wpływu 😉 Mnie okurat wciągnęło od początku, ale rozumiem, że w innych przypadkach może to chwilę potrwać.

    1. Piter – nie musisz, chyba, że jesteś kolekcjonerem. WiMBP w Bydzi (w Fabule) posiada egzemplarz, który ja właśnie czytałam 🙂

      Izaa. – Dobrze, że w ścisłym 🙂 Życzę powodzenia i czekam na recenzję.

      Viconia – 😀 Super są te biblioteki, co? Ja też właśnie z tego przybytku miałam przeczytany egzemplarz.

  3. Mam tę książkę w planach. Gdzieś widziałam stwierdzenie, jakoby ona bardziej miała podobać się czytelnikom, niż czytelniczkom, ale jak widać po Twojej recenzji – ten podział niekoniecznie się sprawdza 🙂

  4. ooo, widzę, że i Tobie się książka spodobała. Jest nas co raz więcej 🙂
    Swoją drogą, świetna recenzja aż mnie kusi, żeby sięgnąć jeszcze raz po książkę.

    btw. okładka, rzeczywiście zrobiona tak, jakby grafik wiedział jedynie, że w książce będzie coś o koźle 🙂

    1. Viv – tia, ja też to widziałam. Albo więc mam więcej testosteronu od przeciętnej kobiety, albo sprawa jest niejasna 😀

      Dusia – czekam więc na wrażenia z lekury. Ciekawe, jak innym przypadnie do gustu 🙂

      Fi2go – Ja miałam książkę z biblioteki, więc na razie nie sięgnę, ale generalnie czuję, że byłoby za szybko, muszę trochę odczekać. Ale kiedyś mogłabym sięgnąć ponownie i sprawdzić, jak wtedy odbiorę tę książkę. A może założymy klub wielbicieli „Dżozefa”? 😉
      Co do okładki – hehehehe… dokładnie tak, jak piszesz 😀

        1. O tak, ja też założyłabym chętniej taki klub! Ta książka totalnie mnie podbiła i ciągle mi ten zachwyt nie mija 😀 Mam ochotę poganiać autorkę, by pisała kolejne książki, ale trochę mi głupio ze względu na jej nowy stan życiowy 😉

Usuwane są wszelkie komentarze wulgarne, a także reklamy. Zdobądź się na odwagę podpisania swej wypowiedzi.

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s