Chcesz wywiadu? Zadaj pytanie autorowi!


Kilka dni temu pojawiła się u mnie na blogu recenzja książki „Tatami kontra krzesła. O Japonii i Japończykach” Rafała Tomańskiego.  Pod tekstem wynikła dyskusja, która zaowocowała tym, że napisałam do autora. Zostałam upoważniona do wklejenia jego odpowiedzi pod notką o książce, a dalsza korespondencja potoczyła się między innymi w stronę pomysłu na wywiad. Wywiad blogowy i powiedzmy… interaktywny. Postanowiliśmy, że zrobimy „nabór” na pytania do autora, które ja potem zbiorę w jeden plik i wyślę. A po uzyskaniu odpowiedzi opublikuję całość na blogu 🙂 Wiem, że część z Was interesuje się Japonią, innymi kulturami, a także pisaniem książek. Może więc będzie to dla Was dobra okazja do takiej nietypowej „rozmowy” z Rafałem Tomańskim na tematy Was interesujące 🙂

Rafał Tomański (1982). Z wykształcenia japonista (UW) i ekonomista (SGH). Tłumacz filmów, lektor bajek japońskich dla dzieci, analityk ryzyka w firmie doradczej, asystent wiceministra. Specjalista od kina japońskiego. Pracuje w jednej z agencji interaktywnych i zajmuje się obsługą dużych firm na Facebooku.

Miłością do Japonii zaraził się na początku liceum po przeczytaniu „Na uwięzi” Yukio Mishimy. Pracę magisterską poświęcił twórczości Nagisy Oshimy z 1960 roku. Prowadził polską wersję tech-bloga Gizmodo. Wygrał pół miliona w „Milionerach”. Uwielbia podróże, z których wraca z reportażami i fotografiami. Jest pasjonatem Internetu i mediów społecznościowych.

Tatami kontra krzesła to zbiór wrażeń i odczuć na temat innego narodu. Jest jak album zdjęć z podróży, który służy do opowiadania o dalekich miejscach. Podobnie, jak Mariuszowi Szczygłowi, marzyła mi się książka o moim ulubionym kraju napisana z dużym luzem. Chciałem pokazać, że można zrozumieć Japończyków i jednocześnie nie ulegać stereotypom na ich temat. Mimo że czasem wydaje się to niemożliwe…”

Zapraszam wszystkich do udziału w przeprowadzniu wywiadu z Panem Rafałem! Pytania zbierać będę do czwartku, 31-ego marca (włącznie).

Reklamy

11 thoughts on “Chcesz wywiadu? Zadaj pytanie autorowi!

  1. Hmm albo poprawka : „Czy interesuje Pana jedynie Japonia czy też inne kraje azjatyckie?”. No nie wiem, wybierz wersję, która według Ciebie lepiej brzmi 🙂

  2. W jakiej japonskiej miejscowosci (miasto, zagubiona wioska) moglby Pan zamieszkac z przyjemnoscia? Czy Czy tez moze Japonia fascynuje Pana „na odlegosc” – idealna do zobaczenia, zwiedzenia, wdychania klimatu i sycenia sie atmosfera przez jakis czas, ale nie jako miejsce do zycia i zamieszkania na stale.

  3. Niestety nie czytałam książki, więc pytania będa trochę z kapelusza:(.

    Pytanie zupelnie niejapońskie: jak Pan Rafał, jako absolwent dwóch warszawskich szkół wyższych ocenia projekt wprowadzenia odpłatności za drugi kierunek studiów?

    Pytanie trochę bardziej japońskie: czy byłby Pan w stanie przenieść się do Japonii na zawsze? Czy też co innego fascynacja wsparta wizytami, a co innego emigracja?

    Czy był Pan w Japonii więcej niż raz, a jeśli tak, to czy zmiany następują tak szybko, że da się je dostrzec przy kolejnych wizytach?

  4. Ja też mam pytanie (a raczej trzy w jednym):
    Skąd, pana zdaniem, tak powszechne jest postrzeganie japońskiej kultury jako tej absolutnie nie dającej się przeniknąć i poznać dogłębnie przez człowieka wychowanego w kulturze zachodniej? Jak się pan ustosunkowuje do „odrębności” Japonii i trudności, o jakiej wiele osób mówi, w zrozumieniu jej? Czy wie Pan, co sami Japończycy sądzą na ten temat?
    Dziękuję z góry za odpowiedź.

    PS. Agnieszka, świetny pomysł 🙂

  5. Czy Japończycy jako przedstawiciele kultur kolektywistycznych odnoszą się z dystansem do „ludzi Zachodu”, czyli tych, którzy reprezentują kultury indywidualistyczne? Czy da się wyczuć rezerwę? Dystans?

    Czy Japonia bardzo różni się od Polski? Czy widać to w tak zawnym nurcie ulicy, sklepach, parkach, pracy, domach? Czy mamy zupełnie inna mentalność?

    Czy trudniej nauczyć się japońskiego Polakowi czy Japonczykowi polskiego?

  6. Studiowałeś japonistykę, miałeś więc wyobrażenie na temat tego kraju, tej kultury (na pewno większe, niż przeciętny Polak) – jak ta teoria ma się do praktyki? Czy studia pomogły Ci w „rozumieniu” Japonii, czy praktyka okazała się zupełnie różna?

  7. Jako że jestem już po lekturze książki i mam do niej sporo zastrzeżeń, przyszły mi do głowy kolejne pytania.
    – Ile czasu spędził Pan na zbieraniu informacji do książki i samym pisaniu?
    – Książka obfituje w informacje (przeczytane, zaobserwowane), ale zabrakło mi śladu kontaktu z faktycznymi Japończykami. Dlaczego niemal nie wspominał Pan o rozmowach z Japończykami, dyskusjach z japońskimi profesorami japonistyki, których Pan – jako japonista – zapewne poznał i miał okazję zadać im wiele pytań? Książka bardzo zyskałaby na jakości, moim zdaniem, gdyby więcej było w niej mowy o tym, co sami Japończycy sądzą na różne tematy (nie informacje wyczytane w książkach czy artykułach, ale zdobyte w trakcie rozmów).
    – Zainteresowało mnie bardzo zdanie w podsumowaniu, że Japonia „zaczyna tracić siebie i własną świadomość”, szczerze mówiąc byłby to cudowny koncept na wstęp. Nie wyczytałam jednak w książce nic, co prowadziłoby do tej konkluzji, więc mam pytania: Czym jest tracenie siebie i własnej świadomości? Jak się, Pana zdaniem, objawia i czym grozi?

Usuwane są wszelkie komentarze wulgarne, a także reklamy. Zdobądź się na odwagę podpisania swej wypowiedzi.

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s