Oprawa: miękka

Liczba stron: 284

Moja ocena: brak

*****

Krystyna urodziła się kilka lat przed wojną w żydowskiej rodzinie żyjącej we Lwowie. Jej rodzice pracowali, wiodło im się dobrze, dziecko czuło się jak w raju, niczego mu nie brakowało. Krótko po Krystynie urodził się jej braciszek – Paweł. Dziewczynka automatycznie przejęła rolę opiekunki, którą kontynuowała przez lata.

W momencie wybuchu II Wojny Światowej Krysia ma 5 lat. Na początku praktycznie nie odczuwa, że coś sie zmieniło, jej świat pozostaje taki sam, tylko dorośli od czasu do czasu szepczą o dziwnych sprawach. Jednakże całkiem szybko sytuacja zaczyna się pogarszać – najpierw okupanci zabierają ojcu sklep, potem stopniowo praktycznie wszystkie meble znikają z ich mieszkania, a następnie czeka ich przeprowadzka. Najpierw do jednego mieszkania, potem drugiego, trzeciego… W pewnym momencie trafiają do lwowskiego getta, gdzie – paradoksalnie – oczekują większego spokoju, będą w końcu między swoimi. Ale nie biorą pod uwagę akcji, łapanek, egzekucji z byle powodu i szalonego Niemca zarządzającego gettem. A tenże właśnie osobnik dziwnym trafem uwziął się na ojca Krystyny. Ten obrotny, mądry i odważny Żyd wzbudza niechęć oprawcy, jednocześnie jednak głęboko w duszy najwidoczniej także i szacunek, bo wprawdzie bawi się z nim jak kot z myszą, jednak zachowuje go przy życiu. Rodzice Krystyny obserwują uważnie pogarszającą się sytuację dookoła nich, przeczuwają, że w końcu zapadnie decyzja o likwidacji getta i zamordowaniu wszystkich jego mieszkańców. I dlatego pada decyzja: stworzą sobie – na spółkę z kilkoma innymi osobami – kryjówkę w kanałach.

W trakcie wyprawy sondującej sytuację zdesperowana grupka spotyka trójkę kanalarzy. Ci – po chwili zastanowienia – zgadzają się na pomoc uciekinierom. Za 500 ówczesnych złotych dziennie będą się nimi opiekować, dostarczać prowiant i wszelkie możliwe do zdobycia potrzebne rzeczy oraz robić im pranie. Żydzi zgadzają się na taki układ, więc mogą przystąpić do dzieła – wybierają kryjówkę i przygotowują ją do zamieszkania. Jednakże w momencie przystąpienia do likwidacji getta nie wszystko idzie tak, jak sobie wymarzyli. Jaki los na nich czeka?

Niesamowita, jak wielka jest w nas wola przetrwania! Ile jesteśmy w stanie przeżyć, w jakic warunkach bytować, co zrobić innemu człowiekowi, by tylko żyć, żyć dalej! Czternaście miesięcy w kanałach, śmierć, narodziny, rozgrywki o władzę w grupie, ukrywanie się i ucieczki, pisanie satyr i rozmowy z niewidzialnym przyjacielem, depresja i siła, tak wiele musieli przetrwać… A pomiędzy dorosłymi dwójka kilkuletnich dzieci, które muszą żyć w tych warunkach, tak dalekich od normalnych. Czy możliwe jest wychowywanie dzieci w kanałach?

Nie do przecenienia jest też rola jednego z kanalarzy – Sochy. To właśnie on wpłynął na decyzję o pomaganiu Żydom, to on przywiązał się do nic całym sercem, przynosił zaopatrzenie, przeciskał się rurami każdego dnia, rozwiązywał spory, dbał o nich jak o swoją rodzinę, a gdy w końcu skończyły się pieniądze, to oddawał po trochu kolegom kanalarzom swój wcześniejszy zarobek, byleby tylko jego przyjaciele mogli ukrywać się dalej. To on ich uratował.

To jest niesamowita książka o niesamowitej historii. Opowieść o człowieku i życiu, o przyjaźni i oddaniu, wierności i sile. Warto ją poznać!   © Agnieszka Tatera

Oprawa: twarda

Liczba stron: 398

Moja ocena: 4/6

Ocena wciągnięcia: 4,5/6

*****

Marysia, czternastoletnia dziewczyna wydaje się być typową nastolatką – znajomi, szkoła, imprezy, unikanie głupiej i dręczącej dziewczynkę Klary, pierwsza miłość. To tylko jedna strona jej życia. Kolejny aspekt to życie bez matki. Pewnego dnia jej mama zostawiła rodzinę, zwyczajnie zniknęła i do dzisiaj jej nie ma w życiu dzieci i męża. Marysia żyje więc z tatą i bratem, generalnie jest jej dobrze, ale cały czas tęskni za mamą. Powiecie pewnie, że to jeszcze nic bardzo nietypowego, wiele matek znika, a ich rodziny trwają dalej. Zgadza się. Jednak jak wiele nastoletnik dziewcząt zaczyna nagle widzieć biegnącego mężczyznę, który nie żyje od kilkudziesięciu lat czy też ludzkie wcielenie jednej z ulic?

To właśnie pewnego dnia przytrafia się Marysi – zaczyna widzieć dziwne stwory. Na początku nie zdaje sobie z tego sprawy, ale szybko orientuje się, że coś jest nie tak. Na dodatek do jej okna puka dziobem kruk o skrzydłach motyla, który to obwieszcza, że niedługo spotka się z babcią. A Marysia nawet nie wiedziała, że jej babcia żyje! Właśnie babcia opowie jej o tym, że istnieją Dwa Królestwa, w których porządku strzegą Strażniczki – kobiety których zadaniem jest obrona mieszkańców przed potworami oraz rozwiązywanie specjalnych problemów. Jedną z nich jest babcia Marysi, drugą  jej mama. Czy Marysia ma szanse zostać kolejną strażniczką? Nie będzie to łatwe, bo w okolicy pojawił się potwór z ambicjami, chce pokonać kobiety broniące mu dostępu do władzy, powoli nabiera siły, zbiera sojuszników. Prędzej czy później zaatakuje, czy kobietom uda się go pokonać?

„Strażniczka Królestw” to według mnie książka zdecydowanie kierowana do starszych dzieci i młodszej młodzieży. Jest tutaj dzielna bohaterka, która jednocześnie wydaje się być typową nastolatką. Jest masa przygód, przyjaciele, wsparcie rodziny, przekazanie sporej ilości wartości, a na dodatek wszystko to  jest podane w atrakcyjnym sosie. Sporo dziwnych stworów, niesamowitych umiejętności, dużo się dzieje. Autor stworzył ciekawy, urozmaicony świat, gdzie można spotkać koty nocą zamieniające się w ludzi, stwory powstałe z naszego zamiłowania do zakupów, schody poruszane poręczą po której biegają figurki koni i wiele innych takich osobliwości. Autor musi mieć dużą wyobraźnię, którą zdołał wykorzystać przy tworzeniu tej książki.

Myślę, że grupie docelowej może być bardzo łatwo zżyć się z bohaterami, szczególnie z Marysią. Mnie było trudniej, nie poczułam szczególnego związku z tą urokliwą grupką, jednak przyznaję, że postacie są sympatyczne i bardzo zróżnicowane. Jedynym minusem, jaki tak naprawdę wyłowiłam z lektury – zapewne przez moje czepialstwo – jest kilka błędów logicznych, typu: pies ma ubrany wielki kaganiec, ale jednak właścicielka jest w stanie pocałować go w nos czy też na przykład lampa z baldachimem (bo chyba miał to być abażur?) Ale to są drobiazgi, które idzie wyłapać w trakcie szczegółowej korekty, treści samej w sobie się nie czepiam.

„Strażniczka Królestw” to bardzo przyjemna książka dla młodych czytelników. Mnie też sprawiła sporo frajdy, aż pożałowałam, że nie mogłam jej czytać w wieku odpowiednim do czytania takiej książki. Wtedy pewnie magia tej książki urzekłaby mnie po uszy… © Agnieszka Tatera

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 496

Moja ocena: 4/6 (średnia)

Ocena wciągnięcia: 4,5/6

*****

Twórczości Jacka Piekary nie znam ciągle zbyt dobrze, więc pomyślałam, że przeczytanie zbioru opowiadań jest dobrą próbą lepszego poznania jego pióra. Tym bardziej, że zbiór jest to mocno różnorodny. Co w nim znalazłam?

Przede wszystkim kilka naprawdę dobrych opowiadań. Takich, które urzekły mnie kreatywnością, bohaterami, światem, w którym są osadzone. Bardzo doceniam opowiadanie „Stowarzyszenie Nieumarłych Polaków”, w którym autor bawi się pomysłem rzeczywistości, w której powstają z grobów zombie, wampiry, ghule krążą po świecie, a wszyscy chcą uznania za mniejszości i pełnych praw obywatelskich. Świetny koncept i wykonanie, nic tylko pogratulować! Bardzo dobre jest także tytułowe opowiadanie – „Mój przyjaciel Kaligula”, gdzie możemy obserwować grę „szarej eminencji” pozostającej w cieniu Kaliguli, która to osoba jednakże umiejętnie prowadzi tego szalonego władcę w różnorakie sidła. A na dodatek ma swój niezwykły sekret… „Arachnofobia” z kolei jest ciekawą wizją Polski, która w czasie II Wojny Światowej przyłączyła się do walki jako aliant Niemiec, walcząc razem przeciwko Rosji. Jak to mogłoby wpłynąć na losy naszego kraju? Wśród innych, które mnie najbardziej zaciekawiły można znaleźć również opowiadania „Dom na Krawędzi Ciemności” czy „Zawsze pan Dawn”. Wywarły na mnie wrażenie także opowiadania o szansach, stratach, wyzwoleniu, (nie)podejmowaniu prób i ryzyka, np. „Zielone pola Avalonu”, „Świat jest pełen chętnych suk” czy „Życie to śmierć, śmierć to życie”.

Oczywiście zbiór nie jest równy, zdarzają się opowiadania bardzo dobre, jak i tylko poprawne, niezmiernie wciągające, jak i te, które tylko częściowo mnie zaangażowały w swą akcję. Zdecydowanie nie można Piekarze zarzucić braku kreatywności. Tworzy bardzo zróżnicowane światy, niezmiernie różnorodnych bohaterów, wie też, jak operować słowem, grać na emocjach czytającego. Jedyne, co mi się kilka razy rzuciło w oczy i niezbyt podobało, to ostre demonstrowanie prywatnych poglądów autora. O ile zdarza mi się łapać w trakcie czytania, że te teksty nie są raczej potrzebne, niczego specjalnego czasami nie wnoszą do akcji i że znając troszkę autora sądzę, że to raczej głoszenie prywaty ustami bohaterów, to zaczynam się czuć jakoś tak niezbyt fajnie. Zdarzyło mi się to już w przypadku kilku autorów i zawsze reakcja jest taka sama. Nie wiem sama dlaczego.

Dobrze oceniam ten zbiór opowiadań, kilka z nich widziałabym rozbudowane w formę powieści, nie miałabym nic przeciwko temu. Jacek Piekara potrafi się odnaleźć w krótszych i dłuższych formach, w różnych tematach i światach, intryguje. Nie oszczędza czytelnika, zapewne jego proza nie będzie trafiać do każdego, ale wiem, że ma wielu wielbicieli. Ja z chęcią sięgnę po kolejne opowiadania związane z pewnym inkwizytorem. © Agnieszka Tatera

Oprawa: miękka

Liczba stron: 300

Moja ocena: 4,5/6

Ocena wciągnięcia: 4,5/6

*****

Lubicie czytać „Fakt”, „Super Express” czy któryś z innych tabloidów?  A może wręcz odwrotnie – zastanawiacie się skąd biorą się wiadomości w nich umieszczane? Po której ze stron nie stoicie, to i tak ta książka może być dla Was ciekawą lekturą!

Edyta Pióro, to młoda dziennikarka, która skończyła odpowiednie studia i marzy o pracy w renomowanej gazecie, pisaniu profesjonalnych reportaży i artykułów. Ale chleb nie rośnie na drzewach, a rachunki za komórkę nie znikają w niebycie. Dlatego też Edyta decyduje się na przyjęcie pracy, która jej się trafiła – pisania dla jednego z największych tabloidów, czyli dla „Hitu”.

Dziewczyna szybko przekonuje się, że do pisania profesjonalnych reportaży będzie jej teraz daleko jak do wynalezienia statku międzyplanetarnego, a etyka dziennikarska, rzetelność i moralność do niczego jej się w tej pracy nie przydadzą. Całkiem szybko zostaje jej przydzielona działka historii o zwierzętach, ma okazję tworzyć porywające artykuły o psie, który umarł przez pożarcie zatrutych butów, o tym, który osiwiał po śmierci pana, czy o kocie, który otrzymał od zaniepokojonej właścicielki spadochronik, by nie zabił się skacząc z balkonu. Fascynujące, prawda? Tworzenie takich opowieści to całkiem trudna praca. Trzeba znaleźć kogoś, kto będzie modelem udającym właściciela danego zwierzaka, trzeba znaleźć odpowiednie zwierzę, przygotować dane kostiumy lub charakteryzację, zrobić kilkaset zdjęć, spośród których wybierze się tych kilka odpowiednich. No i oczywiście trzeba napisać tekst obrazujący taki porywający przypadek. I tak w kółko – produkcja hitów, sensacji i newsów na pierwszą stronę. Przecież trzeba ludziom dostarczyć porywających wiadomości każdego dnia – o sumie zjadającym zwierzęta i ludzi czy o kosmitach rozpoczynających kontakty dyplomatyczne z ludźmi. Hasłem przewodnim powinno być: wymyślimy wszystko, byle tylko gazeta się jak najlepiej sprzedawała!

Ta książka to satyra na pracę w tabloidach, a ile jest w niej prawdy, to już chyba wie tylko autorka oraz inne osoby, którym dane było pracować w takich firmach. Lektura jest bardzo lekka, świetna na przykład jako książka zabrana w podróż. Czyta się dobrze, można się uśmiechnąć, a opisywane sytuacje wzbudzają refleksję a propos wiarygodności mediów oraz inteligencji czytelników

Jednakże są też minusy – wątki osobiste jakoś się rozjeżdżają. Ten kompletnie niewiarygodny Rafał i jego olbrzymi wpływ na Edytę (a przecież traktuje ją jak byle co!), te nagłe miłości, ten Łukasz, który prawie, że ze stalkera wyrasta nagle na idealnego chłopaka. Może jest to dziwne, ale wątki związane z pracą w „Hicie” są dla mnie bardziej wiarygodne, niż te związane z życiem osobistym. Inny minus to niepotrzebne zmiany nazw. Po co Warszawowo zamiast Warszawy, Niewola zamiast Woli, Dawne Miasto zamiast Starego Miasta, a „Delikatny Łotr” zamiast „Czułego Barbarzyńcy”? Co to miało na celu? Może miało być śmieszne? Nie wiem, jak dla mnie, to się nie sprawdziło.

Jednak suma sumarum „Shit! Rok w brukowcu” (swoją drogą ten „shit” jest fajną grą słowną!), to bardzo przyjemne czytadło – lekkie, rozrywkowe, pozwalające poznać kulisy pracy, w którą tak wiele osób wierzy. Przeczytałam tę książkę z wielką przyjemnością, zapewniła mi też trochę parsknięć pod nosem (musiałam się powstrzymywać, bo czytałam ją w pociągu), a Edyta z jednej strony wzbudziła mój podziw swą kreatywnością w różnych sytuacjach, a z drugiej trochę wkurzała „rozciamcianiem”, no ale z tego ma się szanse wyrosnąć Ciekawe, czy autorka miała jakieś nieprzyjemności po publikacji tej książki. Oczywiście ze strony wszystkich „hitowych” wydawnictw. A może się nie przejęli, bo ważne, że kasa dalej trafia na konto, a ludzie kupują? © Agnieszka Tatera

Tym razem opisywać nie zamierzam. Dodam tylko, że książki pochodzą z wymiany. A oto one:

I tradycyjnie, jak co tydzień, pytam: jakie macie plany na weekend? Co będziecie robić? Oczywiście życzę Wam tego, by ten weekend był cudowny i spędzony w taki sposób, w jaki sobie zamarzycie! Mój upłynie bardzo prozaicznie: na pakowaniu. Trzeba spakować tyle, ile się da, bo w poniedziałek będę miała do dyspozycji auto, więc warto korzystać i nie martwić sie potem o dowożenie różności. Najgorszy będzie wybór i pakowanie książek, na razie spycham to w niepamięć Z tych setek trzeba będzie wybrać pewnie maksimum kilkanaście, uch, uch! A w poniedziałek przeprowadzka do Warszawy. Możecie trzymać w przyszłym tygodniu kciuki za mą integrację w nowym środowisku, w nowym mieście i w nowej pracy

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 346

Moja ocena: 4/6

Ocena wciągnięcia: 6/6

*****

Mary żyje w osadzie okrążonej siatką. Siatkę szarpią bez ustanku Nieuświęceni. Każdy kontakt z Nieuświęconymi powoduje śmierć i przemianę w jednego z nich. Taki właśnie los dotknął najbliższych dziewczyny – najpierw ojca, potem matkę. A Mary zostaje tylko z bratem – Jedem. Jej do tej pory w miare spokojny żywot zmienia się raptownie. Zostaje odrzucona jako niegodna małżeństwa, brat jej nie chce w domu, więc zmusza się ją do wstąpienia do Siostrzeństwa – jedynej alternatywy w takiej sytuacji.

Tam Mary poznaje sekret – ktoś przybył do ich osady, ktoś z zewnątrz! Więc nie są jedyną grupką ocalałych z epidemii ludzi, gdzieś jeszcze istnieją inne społeczności, a jeżeli do nich dotarła posłanniczka innych, to może i Mary mogłaby dotrzeć do tych pozostałych grup? Może zobaczyłaby inny świat, może nawet świat bez siatki dookoła? Nagle – w wyniku okrutnego zbiegu okoliczności – dana jej jest wędrówka ścieżkami w poszukiwaniu innych ludzi. Ma ze sobą tylko brata, trójkę przyjaciół, dziecko i psa. Jak się potoczy ich historia?

Plus i minus dla autorki za wybór tematyki. Minus, ponieważ historii związanych w jakimś stopniu z grupkami ludzi ocalałych z epidemii, apokalipsy etc. jest już naprawdę sporo, a plus za Nieuświęconych, czyli właściwie zombie. Mało która książka ma akurat takich bohaterów. Kolejny minus za to, że ten pierwszy tom jest właściwie prosty jak budowa cepa: zagrożenie  -  walka – ucieczka – trochę uczuć – zagrożenie – walka – ucieczka – trochę uczuć Przez to tak naprawdę nie mam poczucia, że poznałam lepiej bohaterów, czy że się do nich przywiązałam w jakikolwiek sposób. A naprawdę duży plus za umiejętność wciągnięcia czytelnika w akcję aż po same uszy! Wręcz czytałam biegiem Pochłaniałam kartkę za kartką, by tylko sprawdzić co też będzie dalej, co się przytrafi bohaterom na następnych stronach.

Suma sumarum: jest to zdecydowanie wciągająca i przyzwoicie napisana książka skierowana jednak zdecydowanie dla młodzieży. Myślę, że im może być o wiele łatwiej identyfikować się z bohaterami. Jednak ciekawi mnie mocno, co też Mary znajdzie w nowym miejscu, więc z przyjemnością sięgnę kiedyś po kolejny tom. Muszę go tylko najpierw zdobyć! © Agnieszka Tatera

Zapraszamy wszystkich zainteresowanych blogerów, każdy może brać udział! Liczymy na aktywną postawę i chęć uczestnictwa. W końcu to wola większości ma stanowić o kształcie tej nagrody, więc do roboty! Najlepiej merytorycznie i konkretnie

Prosimy Was jednocześnie o pomoc w rozpowszechnieniu informacji o tej dyskusji i dalszym promowaniu akcji. Czy moglibyście wrzucić notki na Waszych blogach? Z góry dziękujemy! A dyskutujemy tutaj.

Oprawa: miękka

Liczba stron: 434

Moja ocena: brak

*****

Całe życie żyję w poczuciu tego, że moi rodzice stawiają moje potrzeby i szczęście przynajmniej na równi ze swoim, jeżeli nie wyżej. Zawsze o mnie dbali, chcieli bym realizowała swoje marzenia, wspierali tak, jak mogli. Czytając „Przełamać noc” mogłam w czuć się w sytuację kompletnie odwrotną.

Rodzice Liz Murray byli narkomanami. Nie młodymi rodzicami od czasu do czasu palącymi trawkę, tylko osobami, które wszystkie swoje myśli podporządkowują zdobyciu kasy na nową działkę, muszą kilka razy dziennie wbijać sobie igłę gdzie tylko się da, a by zdobyć narkotyki zdolni są do sprzedaży płaszczyka należącego do córeczki.

Właśnie w takiej rodzinie urodziła się Liz. Od małego musiała radzić sobie praktycznie sama. Jej jedynym wsparciem (a i to tylko do pewnego momentu) była jej starsza siostra – Lisa. Liz już jako kilkuletnie dziecko była przyzwyczajona do oglądania „seansów”, jakie odbywały się w kuchni po zdobyciu narkotyków, do dbania o swoje potrzeby, do strachu o to, czy mama, która wyszła w celu zdobycia nowej działki, wróci cała i zdrowa. Mało tego – ona taki stan uważała za normalny, bo pzecież nie znała innego życia.

Wszystko zmieniło pójście do szkoły, gdy dziewczynka uzmysławiła sobie, że ona i jej rodzina jest inna od pozostałych. Inni rodzice pracują, a nie wydają zasiłku z pomocy społecznej w kilka dni, zostawiając większość pieniędzy u dilera. Inne dzieci chodzą do szkoły czyste, syte, w wypranych ubraniach i z odrobionymi zadaniami domowymi. Inne dzieci nie mają wszy, u nich w domach po podłodze nie walają się śmieci, wanna nie jest od miesięcy zatkana i pełna śluzu, a ich rodzice są przytomni i zainteresowani tym, co dzieje się z dziećmi.

Liz czuła się odrzucona, zaczęła więc wagarować. Coraz rzadziej bywła w szkole i w domu, czas spędzała na ulicach, w metrze i w domach znajomych. Doszło do tego, że zaczęła się nią interesować opieka społeczna, jednak dziewczynka zdecydowanie nie chciała żyć w domu dziecka, zdecydowała więc, że ulica jest lepszym miejscem dla osoby takiej, jak ona. Zostawiła chorą na AIDS matkę, ojca, który trafił do przytułku i siostrę, która za wszelką cenę próbowała żyć normalnie. Liz „przełamuje noc”, odkrywa koczownicze życie, pierwszą miłość…

Jednak w pewnym momencie zdała sobie sprawę, że jeżeli nie chce do końca życia mieszkać na klatkach schodowych, nie być oddzieloną od reszty społeczeństwa niewidocznym murem, to musi skończyć szkołę, znaleźć pracę i zapewnić sobie byt. Tylko jak to jest możliwe dla kogoś, kto żyje na ulicy i nie chce mieszkać w domu dziecka?

Historia Liz to dla mnie historia wielkiego samozaparcia, wytrwałości w realizacji planów, szybkiej dojrzałości, wiary w to, że marzenia można spełniać. Jest również przykładem na to, że faktycznie marzenia można spełnić, nawet będąc w niewyobrażalnie trudnej sytuacji można trafić z ulicy na Harvard, oczywiście w skrócie, bo po drodze czekało na Liz wiele, wiele „płotków” do przeskoczenia. Liz jest przykładem, że niemożliwe jest możliwe. Z rodziny narkomanów, przez głód, zaniedbanie, życie na ulicy, przemoc, aż do robienia jednego roku liceum w jeden semest (ciągle będąc bezdomną!), otrzymania stypendium New York Timesa, studiów na Harvardzie i pracy w organizacji Manifest Living, która ma na celu inspirowanie i motywowanie innych. Dzisiaj Liz jeździ po świecie, prowadzi wykłady, w trakcie których przykładem swoim i innych motywuje ludzi do uwierzenia, że warto jest mieć cele i marzenia oraz dążyć do ich realizacji.

Ta książka nie otrzymuje ode mnie oceny, bo trudno byłoby ocenić czyjeś życie, szczególnie takie. Można byłoby pisać, że Liz umiejętnie opisała to, co jej się w życiu przytrafiło, bez popadania w skrajności, z dystansem, ale na tyle porywająco, że gdy czytałam o wszach na jej głowie, to sama zaczynałam mieć uczucie, że coś mi łazi we włosach. Ale po co o tym pisać? Tutaj sprawność literacka jest rzeczą drugorzędną, ważna jest Liz i jej przykład, niesamowity, przejmujący i inspirujący! © Agnieszka Tatera

PS. O życiu Liz nakręcono film pod tytułem „Z ulicy na Harvard” – jestem bardzo ciekawa, co z tej historii zrobili filmowcy!

- hit, czyli „Welin” Duncan – kupiony na Allegro po długim czasie wyczekiwania. Gdy ceny sięgały od 80 do 150 zł, to stwierdzałam, że sobie odpuszczę, ale jak nagle pojawiło się ogłoszenie z opcją „kup teraz” i ceną opiewającą na 39 zł z wliczoną przesyłką listem poleconym priorytetowym, to nie mogłam się oprzeć i kupiłam. I tym samym 3 najbardziej poszukiwane książki z Uczty Wyobraźni już stoją na moich półkach, a ja rozglądam się za brakującymi tomami.

- „Błękitny księżyc” Green, obydwa tomy – wymiana.

- „Tam gdzie ty” Picoult – od Wydawnictwa Prószyński.

Jak tam plany na weekend? Studenci pewnie już pozaczynali sesję, nauczyciele klną na koniec semestru, uczniowie im sekundują, a jak tam reszta osób? Mój weekend zapowiada się dziwnie. Albo spędzę go na robieniu list rzeczy do zapakowania i zakupienia, tudzież na przygotowywaniu pierwszych „kupek”, albo pojadę do Warszawy i będę dalej szukać mieszkania, bo coś opornie to idzie. Należy więc ciągle trzymać kciuki za powodzenie mych łowów, bym dorwała jakąś w miarę godziwą kawalerkę za rozsądne pieniądze. Żebym miała gdzie zapraszać na kawę blogerów Miłego weekendu!

Oprawa: miękka

Liczba stron: 400

Moja ocena: 5/6

Ocena wciągnięcia: 5/6

*****

Panią Wu spotykamy w dniu jej czterdziestych urodzin, momencie specjalnym, po którym ona spodziewa się wyzwolenia od roli kobiety jako źródła życia ludzkiego. Ta piękna, delikatna, urocza dama jest powszechnie podziwiana i szanowana, wręcz traktowana jak niemalże bogini. Bo też przymiotów ma wiele – nieprzeciętny rozum, urok, wyczucie, jest dobrze zorganizowana, chce pomagać innym i sprawnie zarządza wielkim domem oraz ziemiami należącymi do rodziny Wu. Pan Wu z kolei skupiony jest głównie na sobie – na swoich przyjemnościach, lubi zabawy i lenistwo. Para jednak wydaje się być szczęśliwa.

Skąd więc pomysł Pani Wu? Postanowiła ona, że po ukończeniu czterdziestu lat usunie się w cień, będzie dalej zarządzać domem i ziemiami, ale do roli towarzyszki nocy znajdzie swemu mężowi konkubinę. Bo przecież kobiecie po czterdziestce nie wypada rodzić dzieci. Pani Wu jest także zmęczona czekaniem na męża, niewysypianiem się etc. Ale czy to są prawdziwe powody?

Z  perspektywy Pani Wu poznajemy także życie wielu innych osób – jej męża, synów, synowych, przyjaciółki, służącej, konkubin, a także ludzi spoza domu – głównie Andre i dzieci, którymi się opiekuje. Bohaterów jest więc wielu, a nawet ci trzecioplanowi są prawdziwi, z duszą i sercem. Między innymi w tak rzeczywistych i przekonujących bohaterach widać talent Buck.

Oprócz tak dobrze dopracowanych bohaterów w tej książce widzę dwa duże plusy. Jednym z nich jest wniknięcie do duszy ludzkiej i ukazanie przemian, jakie zachodziły w postawach mieszkańców domu Wu, a szczególnie w Pani Wu. Widzimy walkę z samą sobą, powolne rodzenie się świadomości tego, co naprawdę jest danej osobie bliskie i czego pożąda, dojrzewanie do podejmowania decyzji i ryzyka, uwolnienie od niektórych tradycyjnych niepisanych praw. Zmiany w domu, wśród znajomych, w całym kraju. Kobiety zaczynają brać życie w swoje ręce, dążyć do edukacji i większej samodzielności. Młodzi powoli oddalają się od tradycyjnego modelu życia i od wielopokoleniowych rodzin żyjących pod jednym dachem. Chcą żyć dla siebie, a nie dla rodu. A do tego jeszcze – jakby wewnętrznych zmian było mało – krajem targa wojna. Tak wiele się dzieje…

Kolejnym wielkim plusem tej książki jest poznawanie tradycyjnego życia arystokratycznej chińskiej rodziny. Jakby mimochodem dowiadujemy się o tylu interesujących faktach. Dla mnie były to najciekawsze fragmenty tej – generalnie bardzo zajmującej i dobrze napisanej – książki. Możemy przeczytać o tym, jak ucztowano, jak żyły kobiety, a jak mężczyźni, jak traktowano służbę i ludzi ubogich, jak zachowywały się dzieci, jakie były relacje między małżeństwami, rodzicami a dziećmi, jak mieszkano, jak dbano o toaletę oraz o wielu innych sprawach.Wyśmienita lektura! Pamiętając o tym, że akcja osadzona jest kilkadziesiąt lat temu i tak trudno jest przyzwyczaić się do tak odmiennej kultury.

Cenię sobie książki tej autorki. Ma talent do odmalowywania rzeczywistości w taki sposób, że aż się oderwać nie można, a robi to na dodatek jednocześnie barwnie i delikatnie. Wchodzi też w duszę ludzką, ceni sobie kobiety i ich siłę, opiewa ich rolę w rodzinie i społeczeństwie. A „Pałac kobiet” to zdecydowanie pean na cześć kobiet oraz miłości. © Agnieszka Tatera