Oprawa: miękka

Liczba stron: 300

Moja ocena: 4,5/6

Ocena wciągnięcia: 4,5/6

*****

Lubicie czytać „Fakt”, „Super Express” czy któryś z innych tabloidów?  A może wręcz odwrotnie – zastanawiacie się skąd biorą się wiadomości w nich umieszczane? Po której ze stron nie stoicie, to i tak ta książka może być dla Was ciekawą lekturą!

Edyta Pióro, to młoda dziennikarka, która skończyła odpowiednie studia i marzy o pracy w renomowanej gazecie, pisaniu profesjonalnych reportaży i artykułów. Ale chleb nie rośnie na drzewach, a rachunki za komórkę nie znikają w niebycie. Dlatego też Edyta decyduje się na przyjęcie pracy, która jej się trafiła – pisania dla jednego z największych tabloidów, czyli dla „Hitu”.

Dziewczyna szybko przekonuje się, że do pisania profesjonalnych reportaży będzie jej teraz daleko jak do wynalezienia statku międzyplanetarnego, a etyka dziennikarska, rzetelność i moralność do niczego jej się w tej pracy nie przydadzą. Całkiem szybko zostaje jej przydzielona działka historii o zwierzętach, ma okazję tworzyć porywające artykuły o psie, który umarł przez pożarcie zatrutych butów, o tym, który osiwiał po śmierci pana, czy o kocie, który otrzymał od zaniepokojonej właścicielki spadochronik, by nie zabił się skacząc z balkonu. Fascynujące, prawda? Tworzenie takich opowieści to całkiem trudna praca. Trzeba znaleźć kogoś, kto będzie modelem udającym właściciela danego zwierzaka, trzeba znaleźć odpowiednie zwierzę, przygotować dane kostiumy lub charakteryzację, zrobić kilkaset zdjęć, spośród których wybierze się tych kilka odpowiednich. No i oczywiście trzeba napisać tekst obrazujący taki porywający przypadek. I tak w kółko – produkcja hitów, sensacji i newsów na pierwszą stronę. Przecież trzeba ludziom dostarczyć porywających wiadomości każdego dnia – o sumie zjadającym zwierzęta i ludzi czy o kosmitach rozpoczynających kontakty dyplomatyczne z ludźmi. Hasłem przewodnim powinno być: wymyślimy wszystko, byle tylko gazeta się jak najlepiej sprzedawała!

Ta książka to satyra na pracę w tabloidach, a ile jest w niej prawdy, to już chyba wie tylko autorka oraz inne osoby, którym dane było pracować w takich firmach. Lektura jest bardzo lekka, świetna na przykład jako książka zabrana w podróż. Czyta się dobrze, można się uśmiechnąć, a opisywane sytuacje wzbudzają refleksję a propos wiarygodności mediów oraz inteligencji czytelników

Jednakże są też minusy – wątki osobiste jakoś się rozjeżdżają. Ten kompletnie niewiarygodny Rafał i jego olbrzymi wpływ na Edytę (a przecież traktuje ją jak byle co!), te nagłe miłości, ten Łukasz, który prawie, że ze stalkera wyrasta nagle na idealnego chłopaka. Może jest to dziwne, ale wątki związane z pracą w „Hicie” są dla mnie bardziej wiarygodne, niż te związane z życiem osobistym. Inny minus to niepotrzebne zmiany nazw. Po co Warszawowo zamiast Warszawy, Niewola zamiast Woli, Dawne Miasto zamiast Starego Miasta, a „Delikatny Łotr” zamiast „Czułego Barbarzyńcy”? Co to miało na celu? Może miało być śmieszne? Nie wiem, jak dla mnie, to się nie sprawdziło.

Jednak suma sumarum „Shit! Rok w brukowcu” (swoją drogą ten „shit” jest fajną grą słowną!), to bardzo przyjemne czytadło – lekkie, rozrywkowe, pozwalające poznać kulisy pracy, w którą tak wiele osób wierzy. Przeczytałam tę książkę z wielką przyjemnością, zapewniła mi też trochę parsknięć pod nosem (musiałam się powstrzymywać, bo czytałam ją w pociągu), a Edyta z jednej strony wzbudziła mój podziw swą kreatywnością w różnych sytuacjach, a z drugiej trochę wkurzała „rozciamcianiem”, no ale z tego ma się szanse wyrosnąć Ciekawe, czy autorka miała jakieś nieprzyjemności po publikacji tej książki. Oczywiście ze strony wszystkich „hitowych” wydawnictw. A może się nie przejęli, bo ważne, że kasa dalej trafia na konto, a ludzie kupują? © Agnieszka Tatera

Tym razem opisywać nie zamierzam. Dodam tylko, że książki pochodzą z wymiany. A oto one:

I tradycyjnie, jak co tydzień, pytam: jakie macie plany na weekend? Co będziecie robić? Oczywiście życzę Wam tego, by ten weekend był cudowny i spędzony w taki sposób, w jaki sobie zamarzycie! Mój upłynie bardzo prozaicznie: na pakowaniu. Trzeba spakować tyle, ile się da, bo w poniedziałek będę miała do dyspozycji auto, więc warto korzystać i nie martwić sie potem o dowożenie różności. Najgorszy będzie wybór i pakowanie książek, na razie spycham to w niepamięć Z tych setek trzeba będzie wybrać pewnie maksimum kilkanaście, uch, uch! A w poniedziałek przeprowadzka do Warszawy. Możecie trzymać w przyszłym tygodniu kciuki za mą integrację w nowym środowisku, w nowym mieście i w nowej pracy

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 346

Moja ocena: 4/6

Ocena wciągnięcia: 6/6

*****

Mary żyje w osadzie okrążonej siatką. Siatkę szarpią bez ustanku Nieuświęceni. Każdy kontakt z Nieuświęconymi powoduje śmierć i przemianę w jednego z nich. Taki właśnie los dotknął najbliższych dziewczyny – najpierw ojca, potem matkę. A Mary zostaje tylko z bratem – Jedem. Jej do tej pory w miare spokojny żywot zmienia się raptownie. Zostaje odrzucona jako niegodna małżeństwa, brat jej nie chce w domu, więc zmusza się ją do wstąpienia do Siostrzeństwa – jedynej alternatywy w takiej sytuacji.

Tam Mary poznaje sekret – ktoś przybył do ich osady, ktoś z zewnątrz! Więc nie są jedyną grupką ocalałych z epidemii ludzi, gdzieś jeszcze istnieją inne społeczności, a jeżeli do nich dotarła posłanniczka innych, to może i Mary mogłaby dotrzeć do tych pozostałych grup? Może zobaczyłaby inny świat, może nawet świat bez siatki dookoła? Nagle – w wyniku okrutnego zbiegu okoliczności – dana jej jest wędrówka ścieżkami w poszukiwaniu innych ludzi. Ma ze sobą tylko brata, trójkę przyjaciół, dziecko i psa. Jak się potoczy ich historia?

Plus i minus dla autorki za wybór tematyki. Minus, ponieważ historii związanych w jakimś stopniu z grupkami ludzi ocalałych z epidemii, apokalipsy etc. jest już naprawdę sporo, a plus za Nieuświęconych, czyli właściwie zombie. Mało która książka ma akurat takich bohaterów. Kolejny minus za to, że ten pierwszy tom jest właściwie prosty jak budowa cepa: zagrożenie  -  walka – ucieczka – trochę uczuć – zagrożenie – walka – ucieczka – trochę uczuć Przez to tak naprawdę nie mam poczucia, że poznałam lepiej bohaterów, czy że się do nich przywiązałam w jakikolwiek sposób. A naprawdę duży plus za umiejętność wciągnięcia czytelnika w akcję aż po same uszy! Wręcz czytałam biegiem Pochłaniałam kartkę za kartką, by tylko sprawdzić co też będzie dalej, co się przytrafi bohaterom na następnych stronach.

Suma sumarum: jest to zdecydowanie wciągająca i przyzwoicie napisana książka skierowana jednak zdecydowanie dla młodzieży. Myślę, że im może być o wiele łatwiej identyfikować się z bohaterami. Jednak ciekawi mnie mocno, co też Mary znajdzie w nowym miejscu, więc z przyjemnością sięgnę kiedyś po kolejny tom. Muszę go tylko najpierw zdobyć! © Agnieszka Tatera

Zapraszamy wszystkich zainteresowanych blogerów, każdy może brać udział! Liczymy na aktywną postawę i chęć uczestnictwa. W końcu to wola większości ma stanowić o kształcie tej nagrody, więc do roboty! Najlepiej merytorycznie i konkretnie

Prosimy Was jednocześnie o pomoc w rozpowszechnieniu informacji o tej dyskusji i dalszym promowaniu akcji. Czy moglibyście wrzucić notki na Waszych blogach? Z góry dziękujemy! A dyskutujemy tutaj.

Oprawa: miękka

Liczba stron: 434

Moja ocena: brak

*****

Całe życie żyję w poczuciu tego, że moi rodzice stawiają moje potrzeby i szczęście przynajmniej na równi ze swoim, jeżeli nie wyżej. Zawsze o mnie dbali, chcieli bym realizowała swoje marzenia, wspierali tak, jak mogli. Czytając „Przełamać noc” mogłam w czuć się w sytuację kompletnie odwrotną.

Rodzice Liz Murray byli narkomanami. Nie młodymi rodzicami od czasu do czasu palącymi trawkę, tylko osobami, które wszystkie swoje myśli podporządkowują zdobyciu kasy na nową działkę, muszą kilka razy dziennie wbijać sobie igłę gdzie tylko się da, a by zdobyć narkotyki zdolni są do sprzedaży płaszczyka należącego do córeczki.

Właśnie w takiej rodzinie urodziła się Liz. Od małego musiała radzić sobie praktycznie sama. Jej jedynym wsparciem (a i to tylko do pewnego momentu) była jej starsza siostra – Lisa. Liz już jako kilkuletnie dziecko była przyzwyczajona do oglądania „seansów”, jakie odbywały się w kuchni po zdobyciu narkotyków, do dbania o swoje potrzeby, do strachu o to, czy mama, która wyszła w celu zdobycia nowej działki, wróci cała i zdrowa. Mało tego – ona taki stan uważała za normalny, bo pzecież nie znała innego życia.

Wszystko zmieniło pójście do szkoły, gdy dziewczynka uzmysławiła sobie, że ona i jej rodzina jest inna od pozostałych. Inni rodzice pracują, a nie wydają zasiłku z pomocy społecznej w kilka dni, zostawiając większość pieniędzy u dilera. Inne dzieci chodzą do szkoły czyste, syte, w wypranych ubraniach i z odrobionymi zadaniami domowymi. Inne dzieci nie mają wszy, u nich w domach po podłodze nie walają się śmieci, wanna nie jest od miesięcy zatkana i pełna śluzu, a ich rodzice są przytomni i zainteresowani tym, co dzieje się z dziećmi.

Liz czuła się odrzucona, zaczęła więc wagarować. Coraz rzadziej bywła w szkole i w domu, czas spędzała na ulicach, w metrze i w domach znajomych. Doszło do tego, że zaczęła się nią interesować opieka społeczna, jednak dziewczynka zdecydowanie nie chciała żyć w domu dziecka, zdecydowała więc, że ulica jest lepszym miejscem dla osoby takiej, jak ona. Zostawiła chorą na AIDS matkę, ojca, który trafił do przytułku i siostrę, która za wszelką cenę próbowała żyć normalnie. Liz „przełamuje noc”, odkrywa koczownicze życie, pierwszą miłość…

Jednak w pewnym momencie zdała sobie sprawę, że jeżeli nie chce do końca życia mieszkać na klatkach schodowych, nie być oddzieloną od reszty społeczeństwa niewidocznym murem, to musi skończyć szkołę, znaleźć pracę i zapewnić sobie byt. Tylko jak to jest możliwe dla kogoś, kto żyje na ulicy i nie chce mieszkać w domu dziecka?

Historia Liz to dla mnie historia wielkiego samozaparcia, wytrwałości w realizacji planów, szybkiej dojrzałości, wiary w to, że marzenia można spełniać. Jest również przykładem na to, że faktycznie marzenia można spełnić, nawet będąc w niewyobrażalnie trudnej sytuacji można trafić z ulicy na Harvard, oczywiście w skrócie, bo po drodze czekało na Liz wiele, wiele „płotków” do przeskoczenia. Liz jest przykładem, że niemożliwe jest możliwe. Z rodziny narkomanów, przez głód, zaniedbanie, życie na ulicy, przemoc, aż do robienia jednego roku liceum w jeden semest (ciągle będąc bezdomną!), otrzymania stypendium New York Timesa, studiów na Harvardzie i pracy w organizacji Manifest Living, która ma na celu inspirowanie i motywowanie innych. Dzisiaj Liz jeździ po świecie, prowadzi wykłady, w trakcie których przykładem swoim i innych motywuje ludzi do uwierzenia, że warto jest mieć cele i marzenia oraz dążyć do ich realizacji.

Ta książka nie otrzymuje ode mnie oceny, bo trudno byłoby ocenić czyjeś życie, szczególnie takie. Można byłoby pisać, że Liz umiejętnie opisała to, co jej się w życiu przytrafiło, bez popadania w skrajności, z dystansem, ale na tyle porywająco, że gdy czytałam o wszach na jej głowie, to sama zaczynałam mieć uczucie, że coś mi łazi we włosach. Ale po co o tym pisać? Tutaj sprawność literacka jest rzeczą drugorzędną, ważna jest Liz i jej przykład, niesamowity, przejmujący i inspirujący! © Agnieszka Tatera

PS. O życiu Liz nakręcono film pod tytułem „Z ulicy na Harvard” – jestem bardzo ciekawa, co z tej historii zrobili filmowcy!

- hit, czyli „Welin” Duncan – kupiony na Allegro po długim czasie wyczekiwania. Gdy ceny sięgały od 80 do 150 zł, to stwierdzałam, że sobie odpuszczę, ale jak nagle pojawiło się ogłoszenie z opcją „kup teraz” i ceną opiewającą na 39 zł z wliczoną przesyłką listem poleconym priorytetowym, to nie mogłam się oprzeć i kupiłam. I tym samym 3 najbardziej poszukiwane książki z Uczty Wyobraźni już stoją na moich półkach, a ja rozglądam się za brakującymi tomami.

- „Błękitny księżyc” Green, obydwa tomy – wymiana.

- „Tam gdzie ty” Picoult – od Wydawnictwa Prószyński.

Jak tam plany na weekend? Studenci pewnie już pozaczynali sesję, nauczyciele klną na koniec semestru, uczniowie im sekundują, a jak tam reszta osób? Mój weekend zapowiada się dziwnie. Albo spędzę go na robieniu list rzeczy do zapakowania i zakupienia, tudzież na przygotowywaniu pierwszych „kupek”, albo pojadę do Warszawy i będę dalej szukać mieszkania, bo coś opornie to idzie. Należy więc ciągle trzymać kciuki za powodzenie mych łowów, bym dorwała jakąś w miarę godziwą kawalerkę za rozsądne pieniądze. Żebym miała gdzie zapraszać na kawę blogerów Miłego weekendu!

Oprawa: miękka

Liczba stron: 400

Moja ocena: 5/6

Ocena wciągnięcia: 5/6

*****

Panią Wu spotykamy w dniu jej czterdziestych urodzin, momencie specjalnym, po którym ona spodziewa się wyzwolenia od roli kobiety jako źródła życia ludzkiego. Ta piękna, delikatna, urocza dama jest powszechnie podziwiana i szanowana, wręcz traktowana jak niemalże bogini. Bo też przymiotów ma wiele – nieprzeciętny rozum, urok, wyczucie, jest dobrze zorganizowana, chce pomagać innym i sprawnie zarządza wielkim domem oraz ziemiami należącymi do rodziny Wu. Pan Wu z kolei skupiony jest głównie na sobie – na swoich przyjemnościach, lubi zabawy i lenistwo. Para jednak wydaje się być szczęśliwa.

Skąd więc pomysł Pani Wu? Postanowiła ona, że po ukończeniu czterdziestu lat usunie się w cień, będzie dalej zarządzać domem i ziemiami, ale do roli towarzyszki nocy znajdzie swemu mężowi konkubinę. Bo przecież kobiecie po czterdziestce nie wypada rodzić dzieci. Pani Wu jest także zmęczona czekaniem na męża, niewysypianiem się etc. Ale czy to są prawdziwe powody?

Z  perspektywy Pani Wu poznajemy także życie wielu innych osób – jej męża, synów, synowych, przyjaciółki, służącej, konkubin, a także ludzi spoza domu – głównie Andre i dzieci, którymi się opiekuje. Bohaterów jest więc wielu, a nawet ci trzecioplanowi są prawdziwi, z duszą i sercem. Między innymi w tak rzeczywistych i przekonujących bohaterach widać talent Buck.

Oprócz tak dobrze dopracowanych bohaterów w tej książce widzę dwa duże plusy. Jednym z nich jest wniknięcie do duszy ludzkiej i ukazanie przemian, jakie zachodziły w postawach mieszkańców domu Wu, a szczególnie w Pani Wu. Widzimy walkę z samą sobą, powolne rodzenie się świadomości tego, co naprawdę jest danej osobie bliskie i czego pożąda, dojrzewanie do podejmowania decyzji i ryzyka, uwolnienie od niektórych tradycyjnych niepisanych praw. Zmiany w domu, wśród znajomych, w całym kraju. Kobiety zaczynają brać życie w swoje ręce, dążyć do edukacji i większej samodzielności. Młodzi powoli oddalają się od tradycyjnego modelu życia i od wielopokoleniowych rodzin żyjących pod jednym dachem. Chcą żyć dla siebie, a nie dla rodu. A do tego jeszcze – jakby wewnętrznych zmian było mało – krajem targa wojna. Tak wiele się dzieje…

Kolejnym wielkim plusem tej książki jest poznawanie tradycyjnego życia arystokratycznej chińskiej rodziny. Jakby mimochodem dowiadujemy się o tylu interesujących faktach. Dla mnie były to najciekawsze fragmenty tej – generalnie bardzo zajmującej i dobrze napisanej – książki. Możemy przeczytać o tym, jak ucztowano, jak żyły kobiety, a jak mężczyźni, jak traktowano służbę i ludzi ubogich, jak zachowywały się dzieci, jakie były relacje między małżeństwami, rodzicami a dziećmi, jak mieszkano, jak dbano o toaletę oraz o wielu innych sprawach.Wyśmienita lektura! Pamiętając o tym, że akcja osadzona jest kilkadziesiąt lat temu i tak trudno jest przyzwyczaić się do tak odmiennej kultury.

Cenię sobie książki tej autorki. Ma talent do odmalowywania rzeczywistości w taki sposób, że aż się oderwać nie można, a robi to na dodatek jednocześnie barwnie i delikatnie. Wchodzi też w duszę ludzką, ceni sobie kobiety i ich siłę, opiewa ich rolę w rodzinie i społeczeństwie. A „Pałac kobiet” to zdecydowanie pean na cześć kobiet oraz miłości. © Agnieszka Tatera

Oprawa: miękka

Liczba stron: 402

Moja ocena: 3,5/6

Ocena wciągnięcia: 4,5/6

*****

Zoe Fishman stworzyła opowieść o przyjaźni, miłości, wsparciu, gotowości na podejmowanie ryzyka i braniu odpowiedzialności za własne czyny i słowa. Brzmi dobrze, prawda? Ale przejdźmy do szczegółów…

Zjazd absolwentów, jak wiele się kryje pod tymi słowami! Upływający czas, (nie)spełnione marzenia, kariera, rodzina, błędne i słuszne decyzje, rozrachunek ze swoim życiem. To wszystko czeka też na bohaterki tej książki, które kiedyś mieszkały w jednym akademiku, a teraz spotykają się z okazji zjazdu. Wszystkie je połączą lekcje jogi, sześć sobotnich spotkań, które pozwolą im na zbliżenie się, otwarcie oraz przejście wspólnie przez wiele wydarzeń.

Kim są? Charlie była kiedyś tzw. rekinem biznesu, pracowała na Wall Street. Jednak pewnego dnia, ze względów osobistych, rzuciła pracę i postanowiła otworzyć szkołę jogi. To właśnie ona odbywa kurs z pozostałą trójką. Na pierwszy rzut oka wydaje się idealna i niedostępna, za tą fasadą jednak kryje się wiele spraw do wyjaśnienia.

Naomi była kiedyś modelką i dobrze zapowiadającą się fotografką. Aktualnie jednak wychowuje synka i projektuje strony internetowe. Przebyła długą drogę od rozkwitającej sławy do mamuśki siedzącej w domu i pracującej w piżamie. A marzenia o fotografii siedzą cichutko, ukryte gdzieś głęboko w jej sercu.

Sabine od zawsze chciała pracować w wydawnictwie i pisać własne teksty. Owszem, pracuje w wydawnictwie, jednak jest redaktorką, wyłapuje błędy w tanich romansach. Ciągle marzy o lepszym wydawnictwie i o pisaniu, jednak stale brakuje jej motywacji, zawsze znajduje jakieś wymówki, by nie podjąć pierwszego kroku ku zmianom.

Bess z kolei wymyśla zjadliwe podpisy do kompromitujących zdjęć celebrytek. Pracuje w kiepskim tabloidzie, a marzy o pisaniu reportaży i pracy dla New York Timesa. W spotkaniu tych wszystkich kobiet widzi szansę na wybicie, planuje napisać, jak to trzy młode kobiety zapomniały o swoich marzeniach i nic nie zrobiły, by je zrealizować. Ale czy tak jest naprawdę?

„Kwestia równowagi” to przyjemne czytadło, które można przeczytać jeżeli chce się poprawić sobie nastrój. Ciepłe, sympatyczne, niewymagające. Można zająć się nim w podróży czy w poczekalni u lekarza. Albo jak jest nam źle, podle i świat nas nie lubi Jednak nie oczekujcie zbyt wiele. Nawet jak się dzieje źle, to skończy się dobrze. Bo to taki typ książki. Typ, w którym kobiety spotykając się raz w tygodniu na lekcjach jogi przez 1,5 miesiąca potrafią się głęboko zaprzyjaźnić, gdzie każdy problem da się rozwiązać, bo jesteśmy razem etc. Mnie się podobało, ale właśnie posłużyło mi do relaksowania umysłu zajętego ważniejszymi sprawami. Przyzwoicie napisana historia typu „poprawiacz humoru”. © Agnieszka Tatera

Jak wielu z Was wie, mam blogowego Syna Chrzestnego, z którego jestem niezmiernie dumna. Tak, mowa o Zacofanym w lekturze. Blog się rozwija ślicznie, ZWL pisze bardzo fajne teksty, a na dodatek wie, jak operować językiem polskim i pisze niekoniecznie o bestsellerach, które są na ustach wszystkich. Z tego powodu uważam, że jego blog jest wart zauważenia i wyróżnienia. I dlatego też chciałabym prosić, byście oddali akurat na ten blog głos w konkursie Blog Roku 2011.

By oddać głos wystarczy wysłać smsa, którego koszt zamyka się w 1,23 zł. Wyślijcie sms o treści E00179 na numer 7122 (Uwaga! W numerze bloga znak 0, to cyfra zero. Pamiętaj także, aby nie wstawiać w SMS spacji!)

Dochód z przysłanych smsów idzie ponoć na cele charytatywne. Jeżeli już oddaliście głos na kogoś – nie martwcie się, można wysłać 1 sms na 1 blog, więc ciągle i tak możecie zagłosować na Zacofanego Wszystkie szczegóły TUTAJ. Głosujcie!

*****

U mnie zapadła cisza, ale ciągle walczę z ogłoszeniami dotyczącymi lokum dla mnie. Spędziłam w tak upojny sposób całą sobotę, niedzielę i większość poniedziałku. Ogłoszenie, ogłoszenie, mail, telefon, ogłoszenie, telefon, ogłoszenie… Chrypka i ból oczu gwarantowany, w związku z czym komputera poza tym czasem unikam jak mogę, przez co nie ma recenzji. Może pojawi się jutro, o ile dzisiaj dam radę ją napisać. Jutro mam maraton spotkań, ciekawe czy któreś miejsce będzie właśnie tym, które zechcę i gdzie mnie zechcą Trzymajcie kciuki!

W związku z tym szukam:

a/ jednoosobowego pokoju, preferuję 2, maksymalnie 3 osoby w całym mieszkaniu. I raczej bez właściciela tam mieszkającego. Lub…

b/ kawalerki do 1200 zł.

Szukam zamieszkania w dzielnicy Ochota. Ewentualnie wszędzie tam, gdzie jest połączenie tramwajowe z Ochotą. Preferuję centralne ogrzewanie, mile widziany dostęp do balkonu i internet. Jeżeli chodzi o ewentualnych współlokatorów w mieszkaniu, to fajnie byłoby, gdyby byłyby to osoby niepalące, raczej pracujące i w miarę spokojne (bo po całym dniu pracy impreza za imprezą to nie jest mój wymarzony model życia ).

Czy mogłabym Was prosić o rozpuszczenie wici wśród Waszych znajomych i rodziny? Zależy mi na tym, by szybko coś znaleźć i żeby znaleźć coś wiarygodnego, jak mogę staram się unikać kogoś, kto mnie wystawi do wiatru :/ Oczywiście szczegóły są do negocjacji, więc jakby ktoś miał coś, co nie spełnia idealnie tego, o czym piszę – nic złego, porozmawiamy Pomóżcie!